خمخانۀ افلاک تهی ساختۀ ماست

صائب تبریزی- غزل شماره 2114

خمخانۀ افلاک تهی ساختۀ ماست

دیری است که این میکده پرداختۀ ماست

آن گوهر نایاب که در بحر نگنجد

در سینۀ غوّاص نفس باختۀ ماست

سیلابِ خس و خار وجودست جهان را

رازی که نهان در دل بگداختۀ ماست

یک سرو به آزادی ما نیست درین باغ

از صبح ازل این علم افراختۀ ماست

بس چشمه که از دیدۀ خورشید گشاید

نوری که در آیینۀ پرداختۀ ماست

با همّت ما روی زمین دامن خالی است

برداشتۀ نُه فلک انداختۀ ماست

رنگینی دارست ز بیباکی منصور

رعنایی سرو از نظر فاختۀ ماست

صبحی که ازو شور در آفاق فتاده است

فردی ز بیاض نفس باختۀ ماست

هر چند کسی نیست به افتادگی ما

از چرخ مگویید، که انداختۀ ماست

صائب که بر او نغمه طرازی است مسلّم

خون در دلش از نالۀ بگداختۀ ماست