از رفتن تو باغ پریشان نشسته است

صائب تبریزی- غزل شماره 1958

از رفتن تو باغ پریشان نشسته است

گل در کمین چاک گریبان نشسته است

دامن کشیدن از کف عشّاق سهل نیست

یوسف ازین گناه به زندان نشسته است

در روزگار کشتیِ عاشق شکست ما

دریا به خواب رفته و طوفان نشسته است

شوریده ای کجاست قدم در میان نهد؟

شد مدّتی که شور بیابان نشسته است

در راه خاکساری ما چوب منع نیست

این گرد بر بساط سلیمان نشسته است

شد مدّتی که داغ سیه روزگار ما

در انتظار صبح نمکدان نشسته است

از حال دل مپرس که با اهل عقل چیست

دیوانه ای میانۀ طفلان نشسته است

تا آمده است سینۀ صائب به جوش فکر

از جوش، بحر قلزم و عمّان نشسته است