صائب تبریزی- غزل شماره 1952
تا خط به دور ماه رخت هاله بسته است
از هاله مه به حلقۀ ماتم نشسته است
راهی به حق ز هر دل در خون نشسته است
این در به روی گبر و مسلمان نبسته است
غافل مشو ز پاس دل بیقرار ما
کاین مرغ پر شکسته قفسها شکسته است
گردون نظر به بی بصران بیشتر کند
زنگی هلاک آیینۀ زنگ بسته است
خطّ امان ز تیغ حوادث گرفته است
آزاده ای که بند علایق گسسته است
از مرگ و زندگانی ما عشق فارغ است
دریا، دلی به موج و حبابش نبسته است
رگهای جان باده کشان در کشاکش است
امروز باز رشتۀ سازی گسسته است
خواهد ثواب بت شکنان یافت روز حشر
سنگین دلی که توبۀ ما را شکسته است!
نتوان به ما رسید ز غمّازی نشان
نقش پی رمیده دلان جسته جسته است
خون گریه می کند در و دیوار روزگار
تا شیشۀ دل که خدایا شکسته است
صائب گشوده اند به رویش در بهشت
هر کس زبان ز نیک و بد خلق بسته است