کام از تو هر که یافت سلیمان عالم است

صائب تبریزی- غزل شماره 1914

 

کام از تو هر که یافت سلیمان عالم است

دستی که در میان تو شد حلقه خاتم است

پروای آفتاب قیامت نمی کند

هر دل که زیر سایۀ آن زلف پر خم است

بی غم حیات نیست دل دردمند را

می آید از بهشت برون هر که آدم است

دارد به یاد، سرو دوصد نخل میوه دار

عمر دراز لازمۀ روزی کم ست

در لاله زار عشق ز گفتار آتشین

پا در رکاب، مهر خموشی چو شبنم است

نخل از زمینِ پاک، فلک سیر می شود

بال مسیح پاکی دامان مریم است

در راه صاحبان سخن چوب منع نیست

طوطی درون خلوت آیینه محرم است

از بیم انقطاع همان می تپد دلم

در بحر اگرچه ریشۀ این موج محکم است

پروای زخم نیست دلِ آب گشته را

صائب به زخم آب همان آب مرهم است