دستی که ریزشی نکند شاخ بی برست

صائب تبریزی- غزل شماره 1880

دستی که ریزشی نکند شاخ بی برست

نخلی که میوه ای ندهد خشک بهترست

زنهار تن به سایۀ بال هما مده

تا آفتابرویِ قناعت میسّرست

از ناله بس مکن، نکند گوش اگر فلک

گل گوش هوش دارد اگر باغبان کرست

گر پا کشی به دامن خود، به ز جنّت است

ور حفظ آبروی کنی، به ز کوثرست

دنیا پرست روی به عقبی نمی کند

هر هفت، پیش زشت به از هفت کشورست

در زیر پای عشق فتاده است آسمان

عشق این سواد را، تَلِ الله اکبرست

از نعل واژگون مرو از راه زینهار

در زیر موج ریگ روان آب کوثرست

صائب کسی که گوشۀ عزلت گزیده است

در چشمها عزیز چو گوگرد احمرست