صائب تبریزی- غزل شماره 1781
ز داغ عشق مرا شد دل خراب درست
اگر شکستۀ مه شد ز آفتاب درست
مرو به مجلس می گر به توبه می لرزی
سبو همیشه نیاید برون ز آب درست
به یک سفر نشود پخته آدمی هرگز
به یک مقابله کی می شود کتاب درست؟
ز سیل حادثه سر پا برهنه بیرون رفت
نشست هر که درین عالم خراب درست
دل درست ز دنیا نمی توان بردن
ز بحر چون به کنار اوفتد حباب درست؟
ازین که نسبت او کرده ام به ماه تمام
ندیده ام به رخ یار از حجاب درست
چه سود صبح وطن، سینه چاک غربت را؟
کتانِ پاره نگردد به ماهتاب درست
شکست لازمِ طرفِ نقاب افتاده است
ز فردها نبوَد فرد انتخاب درست
هزار شیشه شکست و درست شد صائب
نشد شکستگی دل به هیچ باب درست