صائب تبریزی- غزل شماره 1596
کعبه و بتکده سنگ ره اهل دل نیست
رشتۀ راه طلب را گره منزل نیست
گل فتاده است به چشم تو ز غفلت، ورنه
غنچه ای نیست درین باغ که صاحبدل نیست
نقد آسایش دل در گره سوختن است
وای بر جان سپندی که درین محفل نیست
بستن چشم مرا از دو جهان فارغ کرد
تختۀ نقش بود آینه چون در گل نیست
دام را غفلت نخجیر رساند به مراد
دانه پوچ است اگر صید ز خود غافل نیست
دیدۀ شوق مرا مرگ جواهر داروست
پردۀ خواب میان من و او حایل نیست
سینه ای نیست کز او بوی دلی بتوان یافت
غیر مشتی صدف پوچ درین ساحل نیست
خبر ساقی مجلس ز که پرسم صائب؟
هیچ کس نیست درین بزم که لایعقل نیست