چمن سبز فلک را چمن آرایی هست

صائب تبریزی- غزل شماره 1585

چمن سبز فلک را چمن آرایی هست

زیر این زنگ، نهان آینه سیمایی هست

مشو ای بیخبر از دامن فرصت غافل

دو سه روزی که ترا پنجۀ گیرایی هست

نیست ممکن که چو مرکز نکند خود را جمع

هر که داند که درین دایره بینایی هست

نشوی یک دم از اندیشۀ کشتی غافل

گر بدانی که ترا پیش چه دریایی هست

زین تزلزل که به جایی نپذیرد آرام

می توان یافت که دل را به نظر جایی هست

چون برآید دل ازان سلسلۀ زلف دراز؟

که به هر حلقۀ او دام تماشایی هست

از عنان تابی اندیشه توان بردن راه

که درین پردۀ دل، دلبر خودرایی هست

این ندا می رسد از رفتن سیلاب به گوش

که درین خشک ممانید که دریایی هست

از سیه خانۀ لیلی نتوان دل برداشت

ورنه مجنون مرا دامن صحرایی هست

نیست ممکن که به زنجیر توان داشت نگاه

یوسفی را که به ره چشم زلیخایی هست

دامن عصمت گل را نتوان دیدن چاک

ورنه چون خار، مرا پنجۀ گیرایی هست

می تواند قدمی چید گل از نشتر خار

که ز هر آبله اش دیدۀ بینایی هست

دل سودازده ای هست مرا از دو جهان

زلف مشکین ترا گر سر سودایی هست

ایمن از سیل حوادث نتوانی گردید

تا ترا زیر فلک مسکن و مأوایی هست

پردۀ صورتی چشم، حجاب تو شده است

ورنه در پردۀ دل نیز تماشایی هست

نیست ز اندیشۀ فردا غم امروز مرا

وقت آن خوش که ندانست که فردایی هست

دید فردوس برین را و خجالتها برد

آن که می گفت به از گوشۀ دل جایی هست

راه در انجمن عشق نداری صائب

تا ترا در دل مجروح تمنّایی هست