مایۀ پرورش عالم اسباب یکی است

صائب تبریزی- غزل شماره 1564

مایۀ پرورش عالم اسباب یکی است

باغ هر چند به صد رنگ بود آب یکی است

لطف چون قهر مرا زیر و زبر می سازد

نسبت سیل به این خانه و مهتاب یکی است

محو دیدار ندارد خبر از لطف و عتاب

چشم حیرت زدگان را نمک و خواب یکی است

غافل از مستی حسنی ز جگرسوختگان

داغ در چشم تو و لالۀ سیراب یکی است

چه کنم آه که در دیدۀ بی پروایان

صبر آیینه و بیتابی سیماب یکی است

عجز و قدرت نشود مانع بیباکی عشق

خانۀ شاه و گدا در ره سیلاب یکی است

قانع از قامت یارست به خمیازۀ خشک

بخت آغوش من و طالع محراب یکی است

دل سودازده را مایۀ سرگردانی است

حلقۀ چشم تو و حلقۀ گرداب یکی است

نیست در مشرب من ساده و نوخط را فرق

دُرد پیش من مخمور و می ناب یکی است

رشتۀ جان من و رشتۀ آن موی کمر

چون نپیچند به یکدیگر اگر تاب یکی است؟

در میان گل و مل نیست دورنگی صائب

مدّت جوش گل و جوش می ناب یکی است