صائب تبریزی- غزل شماره 1471
عمر بگذشت و هوس در دل ما نیمرس است
راه طی گشت و همان آبله ها نیمرس است
آه ما گر به زمین بوس اجابت نرسد
نیست تقصیر هدف، ناوک ما نیمرس است
در ستمکاری و بیدادْ رسا افتاده است
یار چندان که در آیین وفا نیمرس است
به من از تیغ تو یک زخم نمایان نرسید
مدّ احسان تو بیرحم چرا نیمرس است؟
نکهت پیرهن یوسف مصرست رسا
گر ز کوته نظری جذبۀ ما نیمرس است!
نه به غمخانۀ من، نه به مزارم آمد
آن ستمگر ز کجا تا به کجا نیمرس است!
میوۀ پخته محال است نیفتد بر خاک
هر که دل بسته به این دار فنا نیمرس است
می رسد رزق به اندازۀ حاجت صائب
بر زیادت طلبان آب و گیا نیمرس است