نیستم بلبل که بر گلشن نظر باشد مرا

صائب تبریزی- غزل شماره 138

نیستم بلبل که بر گلشن نظر باشد مرا

باغهای دلگشا در زیر پر باشد مرا

تلخرویان را می روشن گوارا می کند

ابر بی می، کوه بر بالای سر باشد مرا

نیستم یک لحظه بی مشق جنون، هر جا که هست

نوخطی پیوسته در مدّ نظر باشد مرا

سرمۀ خاموشی من از سواد شهرهاست

چون جرس گلبانگ عشرت در سفر باشد مرا

هرچه غیر از ساده لوحی، دام پرواز من است

می فشانم، نقش اگر بر بال و پر باشد مرا

باده نتواند برون بردن مرا از فکر یار

دست دایم چون سبو در زیر سر باشد مرا

داغ دارد لنگ تمکین من گرداب را

صد کمند وحدت از موج خطر باشد مرا

می رسانم شبنم خود را به خورشید بلند

تا به چند از ژاله دندان بر جگر باشد مرا

سختی ایّام نتواند مرا خاموش کرد

خنده ها چون کبک در کوه و کمر باشد مرا

در محیط رحمت حق، چون حباب شوخ چشم

بادبان کشتی از دامان تر باشد مرا

با خیال آن دهن از تلخکامی فارغم

تنگی دل در نظر تنگ شکر باشد مرا

منزل آسایش من، محو در خود گشتن است

گردبادی می تواند راهبر باشد مرا

کرد فارغ حیرت از آمد شد نظّاره ام

پردۀ بیگانگی نور نظر باشد مرا

نیستم مرغی که باشم بر دل صیّاد، بار

چشم دامی در کمین در هر گذر باشد مرا

از گرانسنگی نمی جنبم ز جای خویشتن

تیغ اگر چون کوه بر بالای سر باشد مرا

بر دلم گرد یتیمی نیست چون گوهر گران

روی دل با خاکساران بیشتر باشد مرا

نیست چون نازک میانی در نظر، آشفته ام

رشتۀ شیرازه از موی کمر باشد مرا

می گذارم دست خود را چون صدف بر روی هم

قطرۀ آبی اگر همچون گهر باشد مرا

در دل چاکم سراسر می رود آب حیات

تا خرام یار در مدّ نظر باشد مرا

نیست از کوته زبانی بر لبم مهر سکوت

تیغها پوشیده در زیر سپر باشد مرا

می کنم صائب ز صندل پرده پوشی درد را

حاش لله شکوه ای از درد سر باشد مرا