نیست از زخم زبان غم عاشق بیباک را

صائب تبریزی- غزل شماره 103

نیست از زخم زبان غم عاشق بیباک را

سیل می روبد ز راه خود خس و خاشاک را

پیش خورشید قیامت ابر نتواند گرفت

زلف چون پنهان کند آن روی آتشناک را؟

بخیه انجم بر دهان صبح نتوانست زد

پرده پوشی چون کنم من سینۀ صد چاک را؟

گرچه سروست از درختان در سرافرازی عَلَم

دست دیگر هست در بالادویها تاک را

صحبت ناسازگاران خار پیراهن بود

می کنم از سینه بیرون این دل غمناک را

هر سری کز چار دیوار بدن دلگیر شد

روزن جنّت شمارد حلقۀ فتراک را

گریه کردن پیش بیدردان ندارد حاصلی

چند ریزی در زمین شور تخم پاک را

تیغ را جوهر به خون خلق سازد تشنه تر

خط به رحم آرد کجا آن غمزۀ بیباک را

کار روغن می کند با آتش یاقوت آب

از خموشی نیست پروا شعلۀ ادراک را

از بلندی آسمان را مانع گردش شود

گر زمین بیرون دهد آسودگان خاک را

هیزم دوزخ کند صائب کلید خلد را

هر سبک مغزی که بر سر می زند مسواک را