صفحۀ رخسار تا ساده است فرد باطل است

صائب تبریزی- غزل شماره 1021

صفحۀ رخسار تا ساده است فرد باطل است

خال تا خط برنیارد دانۀ بی حاصل است

دستگاه حسرت عاشق ز وصل افزون شود

حاصل سرو از بهار خوش ثمر بار دل است

بیقراران بیشتر از وصل لذّت می برند

شعله تا بر خویش می جنبد شرر در منزل است

زهر جای باده می ریزد به جام دوستان

دوستی با چشم خونخوار تو زهر قاتل است

ذرّه ای زان حسن عالمگیر نبود بی نصیب

دیدۀ ما در غبار، آیینۀ ما در گل است

شعلۀ جوّاله ای هر شاخ گل را در قباست

آتشین رخساره ای هر لاله را در محمل است

کشور تدبیر را زیر و زبر سازد قضا

ورنه در ملک رضا نوشیروان عادل است

از سبکروحان به اقلیم فنا پُر راه نیست

موج تا بر خویش جنبیده است محو ساحل است

دل چه می داند که قدرش چیست در دیوان عشق

یوسف نادیده مصر از قیمت خود غافل است

ارزن انجم نمی ریزد ز دستش بر زمین

از سپهر سفله روزی خواستن بی حاصل است