چه غم گر در بهاری بوسه ی او نقد جان دادم

سحاب اصفهانی – غزل شماره 239

چه غم گر در بهاری بوسه ی او نقد جان دادم

حیات بی ثباتی بهر عمر جاودان دادم

نشد هرگز به من مایل دل او برخلاف من

که غیر از او ندادم دل به کس تا آنکه جان دادم

تمام عمر صرف این و آن کردم، ستم کردم

که گنج شایگانی را خود از کف رایگان دادم

نبودم دوست تا با او نبودم آسمان دشمن

که جان دادم ز دست این چو دل بر دست آن دادم

ز رنگ چون زریرم تا نگردد راز دل پیدا

رخ خود را ز خون دیده رنگ ارغوان دادم

ز دست طعنه ی پیر و جوان مردم سزای من

که در پیری عنان خود به دست آن جوان دادم

مرا نبود سحابا با فلک دست مکافاتی

خدنگ آه من گیرد مگر از آسمان دادم