خواجوی کرمانی – قطعه شماره 55
چون گشت سوار آنک به هنگام سواری
جولانگه کُه پیکر او عالم بالاست
زد پاشنه بر استر و از جای برانگیخت
زانسان که ازو استرک خسته امان خاست
استر چو به تنگ آمد ازو بانگ برآورد:
“گفتا ز که نالیم که از ماست که بر ماست”
خواجوی کرمانی – قطعه شماره 55
چون گشت سوار آنک به هنگام سواری
جولانگه کُه پیکر او عالم بالاست
زد پاشنه بر استر و از جای برانگیخت
زانسان که ازو استرک خسته امان خاست
استر چو به تنگ آمد ازو بانگ برآورد:
“گفتا ز که نالیم که از ماست که بر ماست”