کیست که با من حدیث یار بگوید

خواجوی کرمانی – غزل شماره 415

کیست که با من حدیث یار بگوید

بهر دلم حال آن نگار بگوید

پیش کسی کز خمار جان به لب آورد

وصف می لعل خوشگوار بگوید

وز سرمستی به نزد باده گساران

رمزی از آن چشم پر خمار بگوید

لطف کند وز برای خاطر رامین

شمه ای از ویس گلعذار بگوید

ور گذری باشدش به منزل لیلی

قصه ی مجنون دلفگار بگوید

دوست مخوانش که رخ ز دوست بتابد

یار مگویش که ترک یار بگوید

باد بهار از چمن به شنعت بلبل

باز نیاید اگر هزار بگوید

با گل بستان فروز روی تو خواجو

باد بود هر چه از بهار بگوید