
بیدل دهلوی- غزل شماره 981
ای بینصیبِ عشق به کارِ هوس بخند
بر بالِ هرزه پر دو سه چاکِ قفس بخند
دل جمع کن به یک دو قدح ازهزار وهم
بر محتسب بتیز و به ریشِ عسس بخند
اوقاتِ زندگی ز فسردن به باد رفت
بر گریهات اگر نبوَد دسترس بخند
زین جمعِ مال مسخرگی موج می زند
خلقی ست در کمندِ فسار و مرس بخند
شورِ ترانهسنجیِ عنقاییات رساست
چندی به قاهقاهِ طنینِ مگس بخند
از شرم چون شرر مژهای واکن و بپوش
سامان این بهار همین است و بس بخند
زین کشتِ خون به دل چه ضرور است رستنت
لب گندمین کن و به تلاش عدس بخند
در آتش است شمع و همان خنده میکند
ای خامشی! به غفلت این بوالهوس بخند
تا کی کند فسونِ نفس داغِ فرصتت
ای آتشِ فسرده به سامانِ خس بخند
خاموش رفتهاند رفیقانت از نظر
اشکی به دردِ قافلهٔ بیجرس بخند
بر زندگی چو صبح گمانِ بقا کراست؟
گو این غبار رفته به گردون نفس بخند
بیدل چو گل اگر فکنی طرحِ انبساط
چشمی به خویش واکن و بر پیش و پس بخند



