
بیدل دهلوی- غزل شماره 907
باز از پان گشت لعلِ نو خطِ دلدارْ سرخ
غنچهاش آمد برون از پردۀ زنگار سرخ
از فریبِ نرگسِ مخمورِ او غافل مباش
بی بلایی نیست رنگِ چهرۀ بیمار سرخ
آن بهارِ ناز دارد میل حسرتخانهام
میتوان کردن چو برگ گل در و دیوار سرخ
زین گلستان در کمین لالهزار دیگرم
عالمی محوِ گل و من داغِ آن دستار سرخ
بیگدازِ درد نتْوان داد عرضِ نشئهای
باده هم میگردد از خون خوردن بسیار سرخ
قتل اربابِ هوس بر اهل دل مکروه نیست
گر به خون گاو سازد برْهَمَن زنّار سرخ
سعیِ ظالم در گزندِ خلق دارد عرضِ ناز
نیش پایی تا نگردد نیست روی خار سرخ
شوق خون شد کز جگر رنگی به دامان آوریم
لیک کو اشکی که باشد یک چکیدنوار سرخ
رنگها دارد فلک مغرورِ آرایش مباش
جامهات زین خُم نمیآید برون هر بار سرخ
از گدازِ وهْمِ هستی عشق ساغر میزند
آتش از خاشاک خوردن میکند رخسار سرخ
خون حسرتْ کشتگان در پردۀ رنگِ حناست
دامنِ قاتل بوَد دستی که سازد یار سرخ
پیکرم از ناتوانی یک رگِ گل خون نداشت
تا دمِ تیغِ تومیکردم به آن مقدار سرخ
خانه گر سطری ز رمزِ الفتش انشا کند
گردد از غیرت به رنگ شعلهام طومار سرخ
عاشقان را موجِ خون میباید از سر بگذرد
همچو گل از رنگِ بیدردی مکن دستار سرخ
اینچنین گر ناله خونآلود خواهد کرد گل
عندلیب ما چو طوطی می کند منقار سرخ
رنگِ وهمی هم اگر جوشد ز هستی مفتِ ماست
کاین لباسِ تیره نتْوان ساختن بسیار سرخ
عافیت رنگی ندارد در بهارِ اعتبار
بیدل از درد است چشمِ اهلِ این گلزار سرخ



