
بیدل دهلوی- غزل شماره 778
قانون ادب پرده در صوت و صدا نیست
زین ساز مگو تا نفست سرمه نوا نیست
از هرچه اثر وا کشی افسانه دلیل است
سرمایهٔ این قافله جز بانگ درا نیست
هر حرف که آمد به زبان منفعلم کرد
کم جست ازین کیش خدنگی که خطا نیست
همّت چقدر زیر فلک بال گشاید
پست است به حدی که درین خانه هوا نیست
عمری ست که از ساز بداندامی آفاق
گر رشته و تابی ست به هم تنگ قبا نیست
ما را تری جبهه به عبرت نرسانید
جنس عرق سعی ز دکان حیا نیست
بی عجز رسا قابل رحمت نتوان شد
دستی که بلندی رسدش باب دعا نیست
هشدار که در سایۀ دیوار قناعت
خوابی ست که در خواب پر و بال هما نیست
واماندهٔ عجزیم ز افسون تعلق
گر دل نکشد رشته، نفس آبله پا نیست
از جهل و خرد تا هوس وعشق و محبت
جز ما چه متاعی ست که در خانۀ ما نیست
ما را کرم عام تو محتاج غنا کرد
گر جلوه تغافل زند آیینه گدا نیست
جز معنی از آثار عبارت نتوان خواند
گر غیر خدا فهم کنی غیر خدا نیست
هر بی بصری را نکند محرم تحقیق
آن دست حنا بسته که جز رنگ حنا نیست
بیدل رم فرصت چمنآراست در اینجا
گل فکر اقامت چه کند؟ رنگ بجا نیست



