
بیدل دهلوی- غزل شماره 751
عجز ما چندین غبار از هر کمین برداشته ست
آسمان را هم که میبینی زمین برداشته ست
حق سعی ریشه بسیار است بر نخل بلند
پای در گل رفته ما را اینچنین برداشته ست
کوشش بیهوده خلقی را به کلفت غوطه داد
موج در خورد تلاش، از بحر، چین برداشته ست
تا نفس زد تخم خواب ریشهها گردید تلخ
دل جهانی را به فریاد حزین برداشته ست
بر حلاوت دوستان یک چشم عبرت وا نکرد
این همه زخمی که موم از انگبین برداشته ست
بیش ازین تاب گرانی های دل مقدور نیست
ناله دارد کوه تا نامم نگین برداشته ست
بی گرانی نیست تکلیفی که دارد سرنوشت
پشت ابرو هم خم از بار جبین برداشته ست
سعی ما چون شمع رفت آخر به تاراج عرق
نخل باغ ناتوانی ها همین بر داشته ست
سایه بودیم این زمان خورشید گردونیم و بس
نیستی ما را چه مقدار از زمین برداشته ست
بیدل از افلاس ما راز جنون پوشیده نیست
دست کوته تا گریبان آستین برداشته ست



