
بیدل دهلوی- غزل شماره 744
طوق چون فاخته، شیرازهٔ مشت پر ماست
حلقهٔ دود، کمند کف خاکستر ماست
همچو خاک آینهٔ صورت افتادگیام
گرد نقش قدم راهروان جوهر ماست
بسکه چون تیر گذشت از بر ما عیش شباب
محو خمیاز چو آغوش کمان پیکر ماست
شوق غارت زدۀ انجمن دیداریم
هر کجا آینهای خون شده چشم تر ماست
عجز، آیینهٔ وا ماندگی ما نشود
طایر شوخی رنگیم و شکستن پر ماست
مست شوقیم، درین دشت، ز سرگردانی
گردبادیم و همین گردش سر ساغر ماست
کوتهی نیست، پریشانی ما را چون زلف
سایهٔ طالع آشفته ز مو بر سر ماست
آسمان گرم طواف دل ما میگردد
مرکز دور محیط آب رخ گوهر ماست
از دلیران جنونتاز بساط یأسیم
قطع امید دو عالم بُرِش خنجر ماست
راحت شمع به انداز گداز است اینجا
هر قدر پیکر ما آب شود بستر ماست
ما به یک صفحه ز صد نسخه فراغت داریم
دل آشفته اگر جمع شود دفتر ماست
بسکه داریم درین باغ کدورت بیدل
لاله سان آینه زنگار نشین در بر ماست



