
بیدل دهلوی- غزل شماره 732
صبح از دل چاک که در این باغ سخن رفت
کز جوش گل و لاله قیامت به چمن رفت
آن مطلب نایاب که هرگز نتوان یافت
دامان گلی بود که دوش از کف من رفت
با بخت سیه، یاد شب عید ندارم
یارب چه هما بر سر من سایه فکن رفت
گلچینی فرصت چو سحر زد به دماغم
تا دامن رنگم به شبیخون شکن رفت
جز بر رخ عبرت در فکرم نگشودند
هر رشته که وا شد ز گریبان به کفن رفت
پیری ست به جز حسرتم اکنون چه توان خورد
نعمت همه آب است چو دندان ز دهن رفت
ای شمع سحر فرصت پرواز نداریم
باید مژه افشاند کنون بال زدن رفت
وا ماندگی از مقصد گمگشته سراغی ست
لب نقش قدم بود به هر ره که سخن رفت
هستی الم خفّت منصوری ما داشت
بگسیخت نفس کشمکش دار و رسن رفت
صیقلگر آیینهٔ تجدید قدیم است
نتوان به نوی غافل از این ساز کهن رفت
چون صورت خواب از من و ما هیچ ندیدیم
کامد به چه رنگ آمد و رفتن به چه فن رفت
بیدل پی هستی به عدم میرسد آخر
غربت تک و تازی ست که خواهد به وطن رفت



