ورود / عضویت



هستی به ‌تپش رفت و اثر نیست نفس را - ادبستان شعر پارسی % %

هستی به ‌تپش رفت و اثر نیست نفس را

بیدل دهلوی- غزل شماره 327

هستی به ‌تپش رفت و اثر نیست نفس را

فریاد کزین قافله بردند جرس را

دل مایل تحقیق نگردید وگرنه

از کسب یقین عشق توان‌ کرد هوس را

هر دل نبرد چاشنی داغ محبت

این آتش بی‌ رنگ نسوزد همه‌ کس را

رفع هوس زندگی‌ام باد فنا کرد

اندیشهٔ خاک آب زد این آتش خس را

آزادی ما سخت پرافشان هوا بود

دل عقده شد و آبله پا کرد نفس را

تا رمز گرفتاری ما فاش نگردد

چون صبح به پرواز نهفتیم قفس را

بیدل نشوی بیخبر از سیر گریبان

اینجاست‌ که عنقا ته بال است مگس را

 

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤