
بیدل دهلوی- غزل شماره 2674
ای لعبت تحیّر! نور چه آفتابی
تا غافلی جمالی، چون بنگری نقابی
هنگامهٔ خموشت چندین کتاب دارد
یک حرف و صد بیانی، یک شخص و صد خطابی
آزادی و تعلّق، فرصت شمار شوقت
بوی سبک عنانی، رنگ گران رکابی
آیینهٔ تعیّن حکم حباب دارد
از یک عرق محیطی، وز یک نفس سرابی
دل معنیِ غریبی است، چشمی گشا و دریاب
یک نقطه واری، امّا صد دفتر انتخابی
حیرت خیال پیماست، عبرت قیامت آراست
اینجا پر و تهی چیست؟ پیمانهٔ حبابی
دانش اگر کمال است، فهم خودت محال است
دل غرق انفعال است یونان زیر آبی
افتاده است حیرت در عالم خیالات
فرش بساط وهمی، نی مخملی و خوابی
خواهی به عجز و تسلیم، خواهی به ناز و مستی
بر هر چه خواهی افزود، صفر عدم حسابی
تدبیر علم و دانش تمهید نارسایی است
سر کوتهی نخواهی، این رشته بر نتابی
بیدل، که داد اینجا آگاهی از تو ما را؟
ما عالم جنونیم، تو مجلس شرابی



