
بیدل دهلوی- غزل شماره 2527
ندارد موج جز طومار رمز بحر وا کردن
توان سیر دو عالم در شکست رنگ ما کردن
امل میخواهد از طبع جنونْ کیشت پشیمانی
به راه آورده تیری را که میباید خطا کردن
دویی در کیش از خود رفتگان کفر است، ای زاهد!
من و محو صنم گشتن، تو و یاد خدا کردن
شرار بیدماغم، آنقدر کم فرصتی دارم
که نتوانم نگاهی را به غیرت آشنا کردن
هوسْ فرسودهٔ بوس کف پاییست اجزایم
وطن میبایدم در سایهٔ برگ حنا کردن
ز نیرنگ خرامت عالمی از خاک میجوشد
به رفتاری توان ایجاد چندین نقش پا کردن
تپیدم، ناله کردم، آب گشتم، خاک گردیدم
تکلّف بیش ازین نتوان به عرض مدّعا کردن
حیا بگدازدم تا از هوسها دست بردارم
شرر، دامان خس بیآب نتواند رها کردن
تلاش روزی از مجنون ما صورت نمیبندد
ندارد سنگ سودا دستگاه آسیا کردن
به هر واماندگی زین خاکدان برخاستن دارد
دمی چون گردباد از خویش میباید عصا کردن
به زهد خشک لاف تردماغیها مزن بیدل
شنا نتوان به روی موجِ نقشِ بوریا کردن



