ورود / عضویت



ز رهِ هوس به تو کی رسم نفسی ز خود نرمیده من؟ - ادبستان شعر پارسی % %

ز رهِ هوس به تو کی رسم نفسی ز خود نرمیده من؟

بیدل دهلوی- غزل شماره 2513

 

ز رهِ هوس به تو کی رسم نفسی ز خود نرمیده من؟

همه حیرتم به‌ کجا روم؟ به رهت سری نکشیده من

به چه برگ ساز طرب ‌کنم، ز چه جام نشئه طلب ‌کنم؟

گلِ باغِ شعله نچیده من‌، میِ داغِ دل نچشیده من

چو گل آنکه نسخهٔ صد چمن ز نقاب جلوه ‌گشوده، تو

چو می آنکه عشرت عالمی ز گداز خود طلبیده، من

چه بلا ستمکش غیرتم، چقدر نشانهٔ حیرتم

که شهید خنجر ناز تو شده عالمی و تپیده من

تو به محفلی ننموده رو که ز تاب شعلهٔ غیرتش

همه اشک‌ گشته به ‌رنگ شمع و زچشم خود نچکیده من

میِ جامِ ناز و نیازها به خمار اگر نکشد چرا؟

ز سرِ جفا نگذشته تو، ز درِ وفا نرمیده من

چو نگاهِ ‌گرم، به هر طرف‌ که‌ گذشته محمل ناز تو

چو دل‌ گداخته از پی‌ات به رکاب اشک دویده من

تو و صد چمن طرب نمو، من و شبنمی نگهْ‌ آبرو

به بهار عالم رنگ و بو، همه جلوه تو، همه دیده من

نه جنون سینه دریدنی، نه فنون مشقِ تپیدنی

به سوادِ درد تو کی رسم؟ الفی ز ناله ‌کشیده من

چو سحر نیامده در نظر، رم فرصت نفس آنقدر

که برم بر آب شکفتگی به طراوت‌ گل چیده من

به‌ کدام نغمهٔ دل گسل ز نواکشان نشوم خجل؟

چو جرس به غیر شکست دل سخنی ز خود نشنیده من

من بیدل و غمِ غفلتی‌ که ز چشم بند فسونِ دل

همه جا ز جلوهٔ من پر است و به هیچ جا نرسیده من

 

 

 

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤