
بیدل دهلوی- غزل شماره 2379
هر چند درین مرحله بی تاب و توانم
چون آبله سر در قدم راهروانم
بر قمری و بلبل ز نشاطم مسرایید
من بوی گلم، نالهٔ رنگین فغانم
دیدار طلب، زهرهٔ گفتار ندارد
در جوهر آیینه، شکستهست زبانم
بار سر دوشم نه جوانیست نه پیری
خم گشتهٔ فکر خودم از بسکه گرانم
جرأت ز خیالم به چه امّید بنازد؟
فرصت شمرِ تیر نشستهست کمانم
چون موج گهر صرفه نبردم ز تأمّل
زین عرصه برون برد همین ضبط عنانم
بر شهرت عنقا نتوان بست خموشی
گردی که ندارم به چه آبش بنشانم؟
جز وهم، تمیز من و موهوم که دارد؟
بردهست ضعیفی چو میانت ز میانم
از کوشش بیحاصل عشّاق مپرسید
مرکز به بغل چون خط پرگار دوانم
مکتوب شکست از پر رنگم مگشایید
شاید که پیامی به شنیدن برسانم
چون صبح چه نازم به متاع رمِ فرصت؟
از دامن برچیده بلند است دکانم
بی دامن و جیب است لباس منِ مجنون
بیدل ز تکلّف چه درم یا چه فشانم؟



