
بیدل دهلوی- غزل شماره 2211
زخمی به دل از دست نگارین تو دارم
یارب که شود برگ حنا سنگ مزارم
آیینه جز اندیشهٔ دیدار چه دارد
گر من به خیال تو نباشم، به چه کارم؟
هر چند به راه طلب افتادهام از پا
ننشسته چو نقش قدمِ آبله دارم
آغوش هوس تفرقهٔ وضع حضور است
چون غنچه اگر جمع شوم، گل به کنارم
دادهست به بادِ تپشم حسرت دیدار
آیینه چکد گر بفشارند غبارم
چون نخل، سر و برگ غرورم چه خیالست؟
هرچند روم سر به هوا، ریشه سوارم
رنگ پَر طاووس، ندارد غم پرواز
درکارگه آینه خفتهست بهارم
در چشم کسان میکنم از دور سیاهی
خورشیدم و آیینهٔ تحقیق ندارم
زان پیش که آید به جنون ساغر هستی
مینا به دل سنگ، شکستهست خمارم
در وصل ز محرومیِ دیدار مپرسید
آیینه نفهمید که من با که دچارم
چون رشتهٔ تسبیح، خورم غوطه به صد جیب
تا سر به هوایی که ندارم به در آرم
کس قطره کند تحفهٔ دریا، چه جنون است
دل پیشکشت، گر همه عذر است، نیارم
شاید به نگاهی کندم شاد و بخواند
مکتوب امیدم، برسانید به یارم
افسردگیِ گُل نکشد آفت چیدن
بیدل چقدر گردش رنگست حصارم؟



