ورود / عضویت



بی دستگاهیی بود چون شمع در کمینم - ادبستان شعر پارسی % %

بی دستگاهیی بود چون شمع در کمینم

بیدل دهلوی- غزل شماره 2060

بی دستگاهیی بود چون شمع در کمینم

پیشانیِ عرق ریز برداشت آستینم

بی قدریم برآورد همقدر آتشِ خس

بر خیزم از سرِ خویش تا زیر پا نشینم

آزادگان ازین باغ با صد طرب گذشتند

صبحی نشد که من هم دامن به خنده چینم

نامم گداخت چندان از انفعالِ شهرت

کز فلسِ ماهیان برد نقشِ دگر نگینم

گویند از میانش جز در کمان نشان نیست

من هم درین توهّم همسایهٔ یقینم

چون موج از محبّت هر چند آب‌ گشتم

نگذاشت آتش آخر دنبالِ انگینم

در صلحنامهٔ هوش ثبت است بی‌دماغی

رحمی است کز خطّ جام بندد کمر نگینم

الفاظِ بی معانی بر فطرتم ستم کرد

دستِ چنار تا کی بندد حنای زینم

خودداری‌ام دل افشرد، کو صنعت جنونی؟

کز چاک یک گریبان صد دامن آفرینم

آخر به سجده تازی از من‌ که می‌برد پیش؟

بگذار یک دو روزی میدان‌ کشد جبینم

سامانِ سر بلندی یمنی نداشت بیدل

چون شمع آخرِ کار زد گریه بر زمینم

 

 

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤