
بیدل دهلوی- غزل شماره 186
ز آهم مجویید تأثیر را
پر از بال عنقاست این تیر را
مصور به هرجا کشد نقش من
ز تمثال رنگی ست تصویر را
درین دشت و در، دام صیاد نیست
رمیدن گرفته ست نخجیر را
بنای نفس بر هوا بستهاند
ز تسکین گلی نیست تعمیر را
گهی دیر تازیم و گه کعبه جو
جنونهاست مجبور تقدیر را
به خواب عدم هستیی دیدهایم
ز هذیان مده رنج، تعبیر را
گرفتار وهم است آزادیات
صدا میکشد بار زنجیر را
به وهم اینقدر چند خوابیدنت
برآر از بغل پای در قیر را
ز روی ترش عرض پیری مبر
تبه میکند سرکه این شیر را
خم قامتت این صلا میزند
که بر طاق نه ذوق شبگیر را
به هر جا مخاطب ادا فهم نیست
تسلسل وبال است تقریر را
به تهدید ازین همدمان امن خواه
کلک زن خناق گلوگیر را
اگر مرجع زندگی خاک نیست
خمیدن کجا میبرد پیر را
زمین تا فلک نغمهٔ بیدل ست
برین ساز بشکن بم وزیر را



