
بیدل دهلوی- غزل شماره 1635
هوش تا عافیتْ آیینهٔ مستی نشود
نیست ممکن که کند کاری و عاصی نشود
باخبر باش که نگذشتهای از عالمِ وهم
نقشِ فردای تو تا آینهٔ دی نشود
خون عشّاق، وطن در رگ بسمل دارد
نیست این آب از آن چشمه که جاری نشود
تا به کی شبهه پرست حق و باطل بودن
مرد این محکمه آن است که قاضی نشود
به هوس راحت جاوید ز کف باختهایم
شعله داغ است اگر مست ترقّی نشود
بی تو بر لاله و گل چشمِ هوس نگشادم
که به رویم مژه برگردد و سیلی نشود
از بدآموزی تنهایی دل میترسم
که دهی منصب آیینه و راضی نشود
آه از آن داغ که خاکسترِ شوقآلودم
در غم سرو تو واسوزد و قمری نشود
تا به سیلابِ فنا وانگذاری بیدل
باخبر باش که رخت تو نمازی نشود



