
بیدل دهلوی- غزل شماره 1628
همین دنیاست کانجامش قیامت پردهدر گردد
دمد پشت ورق از صفحه هنگامی که برگردد
مژه بربند و فارغ شو ز مکروهات این محفل
تغافل عالمی دارد که عیب آنجا هنر گردد
ز اقبال ادب کن بیخلل بنیاد عزّت را
به دریا قطره چون خشکی به خود بندد، گهرگردد
مهیّای خجالت باش اگر عزمِ سخن داری
قلم هرگاه گردد مایلِ تحریر، تر گردد
مپندار از درشتیهای طبع آسان برون آیی
به صد توفان رسد کهسار تا سنگی شرر گردد
به آسانی حبابت پا برآوردهست از دامن
به خود بال اندکی دیگر که مغز از سر به درگردد
کمال خواجگی در رهنِ صوف و اطلس است اینجا
اگر این است عزّت آدمی آن بِهْ که خر گردد
در این محفل که چون آیینه عام افتاد بیدردی
تو هم واکردهای چشمی که ممکن نیست ترگردد
غم دیگر ندارد شمع غیر از داغ صحبتها
شبی در شب نهان دارم مباد این شب سحر گردد
چه امکان است گردون از شکست ما شود غافل؟
مگر دوری رسد کاین آسیا جای دگر گردد
چو شمعم آن قدر ممنون پا برجاییّ همّت
که رنگ از چهرهٔ من گر پرد بر گرد سر گردد
ز بس پروانهٔ فرصتْ کمینیهای پروازم
نفس گر دامن افشاند چو صبحم بال و پر گردد
هوای عالم دیدار و خودداری چه حرف است این
چو عکس آیینه اینجا تا قیامت در به در گردد
ندارد قاصدت تا حشر جز رو بر قفا رفتن
پیامت با که گوید آن که از پیش تو برگردد
سواد آن تبسّم نیست کشف هیچکس بیدل
مگر این خطّ مبهم را لبش زیر و زبر گردد



