ورود / عضویت



شرمِ ‌قصورم از سخن‌، شکوۀ ‌اعتبار بُرد - ادبستان شعر پارسی % %

شرمِ ‌قصورم از سخن‌، شکوۀ ‌اعتبار بُرد

بیدل دهلوی- غزل شماره 1378

 

شرمِ ‌قصورم از سخن‌، شکوۀ ‌اعتبار بُرد

آینه‌داری عرق از نفسم غبار برد

جز خط ِجادۀ ادب قاصد مدّعا نبود

لغزش پا به دامنم نامه به‌ کوی یار برد

بسکه به بارگاهِ فضل‌، رسم قبول عام بود

هر که بضاعتی نداشت آرزوی نثار برد

عبرت میکشانِ یأس سوخت دماغِ مستی‌ام

هرکه قدح به سنگ زد از سر من خمار برد

بی‌رخت از هجومِ درد بسکه جنونْ بهانه‌ام

رنگم اگر پری شکست ناله به ‌کوهسار برد

حرص در آرزوی جاه، رنگِ حضورِ فقر باخت

نقد بساط عالمی فکر همین قمار برد

زین‌ عملی‌ که وهم خلق غرّۀ طاقت خود است

جز به عدم نمی‌توان حسرت مزد کار برد

شغل هوس به هیچکس نوبت آگهی نداد

ذوق حنا ز دست ما دامن آن نگار برد

چون نفس از فسون دل آبله پای حیرتم

جز غم‌ کوتهی نبود از گره آنچه تار برد

آه که گوشِ عبرتی محرم راز ما نشد

ناله به هر کجا دمید ریشه به پنبه‌زار برد

تا رقم چه مدّعا سرخط‌ کلک آرزوست

دیده سیاهی یی ‌که داشت کاتب انتظار برد

بیدل ازین دو دم نفس‌ کایت عبرت است و بس

شخص عدم ز نام من خجلت اشتهار برد

 

 

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤