
بیدل دهلوی- غزل شماره 1247
دل با غبارِ هستی ربط آنقدَر ندارد
بارِ نفس دو دم بیش آیینه برندارد
فرصت به دوشِ عبرت بسته است محملِ رنگ
کس زین بهارِ حیرت بر گل نظر ندارد
محو جمال او را دادند همچو یاقوت
آبی که نیست موجش رنگی که پر ندارد
گر وحشتِ غبارت غفلتْ کمین نباشد
دامانِ بینیازی چینِ دگر ندارد
از نارسایی آخر با هیچ صلح کردیم
ما دست اگر نداریم او هم کمر ندارد
آیینه ساخت با زنگ، ماند آبگینه در سنگ
این کوهسارِ نیرنگ یک شیشهگر ندارد
در عالمِ من و ما افسردهگیر، فطرت
تا دود، پرفشان است آتش شرر ندارد
افلاس، عالمی را از اختیار واداشت
دستی در آستین نیست گر کیسه زر ندارد
در تنگنای گردون باید فسرد و خون شد
این خانه آنچه دارد بیرونِ در ندارد
تدبیرِ کینِ دشمن سهل است بر عرق زن
در عرصهای که آب است آتش جگر ندارد
غوّاصی تأمّل بیمزدِ معنیی نیست
گر ما نفس ندزدیم دریا گهر ندارد
نیرنگ کعبه و دیر محملکشِ هوس چند
زآنجا که مسکن اوست او هم خبر ندارد
دودِ دماغ ما را بُرد آنسوی قیامت
بیدل به این بلندی کس موی سر ندارد



