
بیدل دهلوی- غزل شماره 105
بی دماغی با نشاط از بسکه دارد جنگها
باده گردانده ست بر روی حریفان رنگها
غافلند ارباب جاه از پستی اقبال خویش
زیر پا بوده ست صدر آرایی اورنگها
وادی عشق است اینجا منزل دیگر کجاست
جز نفس در آبله دزدیدن فرسنگها
بی نیازی از تمیز کفر و دین آزاد بود
از کجا جوشید یارب اختراع ننگها
زاهدان، از شانه پاس ریش باید داشتن
داء ثعلب بی پیامی نیست زین سر چنگها
تا نفس باقی ست باید با کدورت ساختن
در کمین آینه آبی ست وقف زنگها
چرب و نرمی هر چه باشد مغتنم باید شمرد
آب و روغن چون پر طاووس دارد رنگها
هر چه از تحقیق خوانی بشنو و خاموش باش
ساز ما بیرون تار افکنده است آهنگها
آخر این کهسار یک آیینه دل خواهد شدن
شیشه افتاده ست در فکر شکست سنگها
بیدل اسباب طرب تنبیه آگاهی ست، لیک
انجمن پر غافل است از گوشمال چنگها



