به روی آن جهانِ جلوه، یک عالم نقاب افتد

بیدل دهلوی- غزل شماره 1031
به روی آن جهانِ جلوه، یک عالم نقاب افتد
که چشم خیرهبینان در خیالِ آفتاب افتد
به قدر نفی ما آماده است اثبات یکتایی
کتان چندان که تارش بگسلد در ماهتاب افتد
مریضِ عشق تدبیرِ شفا را مرگ میداند
ز بیم سوختن حیف است اگر آتش در آب افتد
دماغِ لغزشِ مستان خجل شد از فسردنها
نگاهش مایل شوخی ست یارب در شراب افتد
فسون گریهٔ عشّاق تأثیر دگر دارد
به فریاد آرد آتش را سرشکی کز کباب افتد
درافتادن به روی یکدگر دور است از آگاهی
ز مژگان هم اگر این اتّفاق افتد به خواب افتد
کمال فطرت از سعی ادب غافل نمیباشد
به ضبط خویش افتد هر قدر در رشته تاب افتد
به افسونِ قبولِ خلق تا کی هرزهگو باشم
اگر حرفم به خاک افتد دعاها مستجاب افتد
در آن وادی که من از شرم رعنایی عرق دارم
چو ابر از خاک هر گردی که برخیزد در آب افتد
نمیجوشند گوهرطینتان با موج این دریا
برون میافتد از خط نقطهای کان انتخاب افتد
به خود پرداختن هم بر نمی دارد دماغ اینجا
صفای طبع انسانی که در فکر دواب افتد
چه امکان ست بیتأثیری افسون محبّت را
پر پروانه گر بالین کنی آتش به خواب افتد
به این هستی ز اسباب دگر تهمت مکش بیدل
نفس کم نیست آن باری که بر دوش حباب افتد
نوشته شد در سایت ادبستان شعر پارسی



