اقبال لاهوری
پیام مشرق
شماره 172
حیات جاوید
گمان مبر که به پایان رسید کار مغان
هزار باده ی ناخورده در رگ تاک است
چمن خوش است ولیکن چو غنچه نتوان زیست
قبای زندگیش از دم صبا چاک است
اگر ز رمز حیات آگهی مجوی و مگیر
دلی که از خلش خار آرزو پاک است
به خود خزیده و محکم چو کوهساران زی
چو خس مزی که هوا تیز و شعله بی باک است