ورود / عضویت



بایگانی‌های اشعار - صفحه 117 از 125 - ادبستان شعر پارسی

اشعار مهدی جهاندار

  شعر نخست: تو ماهتاب منــی، باز عــــزم جنگ مکن ملول و خسته منم؛ قصد این پلنگ مکن خدای را صنمــا!  این بتان زیبــــا را به جرم اینکه شبیه تواند سنگ مکن دلا دلا، شب معراج هر کسی جایی است هـــراس از ظلمـــات دل نهنـگ مکن اگر بــه خانه ی من آمدی چراغ بیار اگر … ادامه

اشعار سید کریم امیری فیروزکوهی

   شعر نخست: زندگی با یاد ایام جوانی می کنم با خیال زندگانی،زندگانی می کنم گرچه از روز ازل با مرگ پیمان بسته ام باز هم از سست عهدی سخت جانی می کنم پیش از این از ذوق هستی بود برجا ماندنم وین زمان از بیم مردن زندگانی می کنم بر لب من خنده از … ادامه

شعری از ستاره فدوی

  قدیسه هایی را دیده ام که با مرگ ملاقات می کنند و زنده زنده پند می دهند . دل های غمگین زیادی را دیده ام که آواز می خوانند و درختان را به رقص می آوردند لب های بسته ای که کفر می گویند بیست سال آنقدر زیاد نیست که وعده ی مردن دلت … ادامه

غزلی از آیدین شیخ

  بیا اینبار بانو جان کمی با من مدارا کن از آن آغوش راز آلود کمی هم قسمت ما کن بیا اینبار بانو جان ولی آرام و آهسته دلم زخمی است زخمش را به دست خود مداوا کن بیا اینبار بانو جان، ببین دنیا چه تاریکه کمی از برق چشمانت برای من محیا کن بیا … ادامه

غزلی از امام خمینی(ره)

  باز گویم غم دل را که تو دلدار منی در غم و شادی و اندوه و علم یار منی جز گل روی تو اندر دو جهان یاری نیست چهره بگشای به رویم که پرستار منی چشم بیمار تو ای می زده بیمارم کرد پای بگذار به چشمم که پرستار منی محرمی نیست که مرهم … ادامه

غزلی از علی کیانلویی

  آدم از دست خودش سير که شد مي ميرد مثل پروانه کمي پير که شد مي ميرد  زندگي پنجره اي رو به تماشاست،ولي بسته و خسته و دلگير که شد مي ميرد  عشق،رقصيدن ماهي ست؛که اقيانوسي ست به دم و بازدمي دير که شد مي ميرد شعر،نيلوفر آبيست،شناور در عشق سهم يک برکه ي … ادامه

شعری از سالم پور احمد

  نذار که پشت پلکات،زندونی شم ،بمیرم چشماتو آسمون کن،بذار که پر بگیرم چی شد چرا بریدی،دل از من شکسته؟ می خوام بیام تو خوابت،من غریب خسته هیچی نگفتی رفتی،وفا که اینجوری نیست کشتی منو تو غربت،جفا که اینجوری نیست خدا خدامه امشب،ستاره شی بباری دوباره آسمونو،توی چشام بکاری پا نمیده صبوری،وقتی تو دوری از … ادامه

اشعار احسان اکابری

  شعر نخست : تو را چه نام دهم من، فرشته یا که پری ؟ برای من تو خدایی دمیده در بشری تو می رسی و دلم را … تلاش بیهوده است نمی شود که نبازم ، نمی شود نبری اگر تو عیب مرا هم نشان دهی غم نیست   که مثل آینه ها صادقانه … ادامه

غزلی از مژگان عباسلو

  تا باد میان من و تو نامه‌ رسان است موی من و آرامش تو در نوسان است دستی که مرا از تو جدا کرد،نفهمید دعوا نمکِ زندگیِ هم‌ قفسان است بگذار که اوقات تو را تلخ کنم گاه شیرینی بسیا،خوراک مگسان است هرچند که هر شاخه‌گلی رنگی و بویی این شاخه به آن هم … ادامه

یک غزل از علی محمد مودب

  بی تو قلب عاشق من، ناگهان می ایستد بی دل تنگ من از گردش، جهان می ایستد چشمه سار آشنایی، میهن ماهی و ماه! گر نجوشی دم به دم با من، زمان می ایستد در حضورت شعله های دوزخی یخ می کنند بی تو باری خون به قلب حوریان می ایستد بانگ غم دارد … ادامه

یک غزل از حدیث لزر غلامی

  آسمان دلم تمام شده تنم امروز،  قتل عام شده مردی از دست هام برگشته دختری زير پا حرام شده گرگ باش و به گله رحم نكن بره زحمت كشيده، خام شده جشن مردانه ات مبارک باد زن سركش دوباره رام شده نوش جان خواص، حرف دلش بوسه اش قسمت عوام شده در سكوت از تو … ادامه

اشعار زهره طغیانی

شعر نخست:   دلگیر که می شوم، به دریای آبی چشمان تو می نگرم از پشت قاب شیشه ای  هراس و تردید.  آه! چه آرامم! ….  عطر تنت، همراه با نسیم  طراوتی روح نواز بر صورتم می پاشد و  چشمه ی اشکم،  بر دریای چشمان تو سرازیر می شود.  دشت  گونه هامان به یکی شدن … ادامه