شعر نخست: دو ساعتی که به اندازه ی دو سال گذشت تمام عمرِ من انگار در خیال گذشت ببند پنجره ها را که کوچه ناامن است نسیم آمد و نشنید و بی خیال گذشت درست روی همین صندلی تو را دیدم نگاه خیره ی تو،لحظه ای که لال گذشت چه ساعتی است ببخشید؟… ساده بود اما چه ها که از دل تو با همین سؤال گذشت گذشت و رفت و به تو فکر میکنم،تنها دو ساعتی که به اندازه ی دو سال گذشت شعر دوم: تا می کشم خطوطِ تو را پاک می شوی داری کمی فراتر از ادراک می شوی هر لحظه از نگاهِ دلم می چکی ولی با دستمالِ کاغذی ام پاک می شوی این عابران که می گذرند از خیال من مشکوک نیستند تو شکاک می شوی تو زنده ای هنوز برایم گمان نکن در گورِ خاطرات خوشم خاک می شوی باید به شهرِ عشق تو با احتیاط رفت وقتی که عاشقی چه خطرناک میشوی شعر سوم: تونیستی و این در و دیوار هیچ وقت… غیر از تو من به هیچ کس انگار هیچ وقت… این جا دلم برای تو هِی شور میزند از خود مواظبت کن و نگذار هیچ وقت… اخبار گفت شهر شما امن و راحت است من باورم نمیشود،اخبار هیچ وقت… حیفند روزهای جوانی،نمیشوند این روزها دو مرتبه تکرار هیچ وقت من نیستم بیا و فراموش کن مرا کی بودهام برات سزاوار؟… هیچ وقت! بگذار من شکسته شوم،تو صبور باش جوری بمان همیشه که انگار هیچ وقت… شعر چهارم: غم که میآید در و دیوار،شاعر میشود در تو زندانی ترین رفتار،شاعر میشود مینشینی چند تمرین ریاضی حل کنی خطکش و نقاله و پرگار،شاعر میشود تا چه حد این حرفها را میتوانی حس کنی؟ حس کنی دارد دلم بسیار شاعر میشود تا زمانی با توام انگار شاعر نیستم از تو تا دورم دلم انگار شاعر میشود با زمیپرسی: چه طور این گونه شاعر شد دلت؟ تو دلت را جای من بگذار! شاعر میشود گر چه میدانم نمیدانی چه دارم میکشم از تو میگوید دلم هر بار شاعر میشود شعر پنجم: خبر به دورترین نقطه ی جهان برسد نخواست او به من خسته بی گمان برسد … ادامه