ورود / عضویت



بایگانی‌های اشعار - صفحه 113 از 125 - ادبستان شعر پارسی

اشعار نسرین بهجتی

  شعر نخست: بگذار برگردم همانجا که دلم را جا گذاشتم بروم دلم را بردارم بگذار برگردم قلبم را ميان هزار توپ رنگي پيدا کنم بردارم آفتاب بيداد مي کند بگذار برگردم سايه ام را بردارم دستم کنار داسم جا مانده است بگذار برگردم دست و داسم را از ميان آن مزرعه بي نام بردارم … ادامه

غزلی از فاطمه شمس

  پر کرده ‌ام دوباره و می‌نوشم فنجان وصله‌ خورده‌ی چایت را تا در تنم دوباره بپیچانم ، یک ذره باز حال و هوایت را می‌آورم به سمت لبم بالا، داغی هنوز و وسوسه‌ انگیزی می‌بوسد این دهان پر از شعرم ، آن چشم‌های بی ‌سر و پایت را می‌ریزمت به کامم و شیرینی ، … ادامه

اشعار نجمه زارع

  شعر نخست: دو ساعتی که به اندازه‌ ی دو سال گذشت تمام عمرِ من انگار در خیال گذشت  ببند پنجره ها را که کوچه ناامن است نسیم آمد و نشنید و بی‌ خیال گذشت درست روی همین صندلی تو را دیدم نگاه خیره ‌ی تو،لحظه ای که لال گذشت  چه ساعتی‌ است ببخشید؟… ساده بود اما چه‌ ها که از دل تو با همین سؤال گذشت گذشت و رفت و به تو فکر می‌کنم،تنها دو ساعتی که به اندازه ‌ی دو سال گذشت شعر دوم: تا می ‌کشم خطوطِ تو را پاک می ‌شوی داری کمی فراتر از ادراک می ‌شوی هر لحظه از نگاهِ دلم می‌ چکی ولی با دستمالِ کاغذی ‌ام پاک می ‌شوی این عابران که می ‌گذرند از خیال من مشکوک نیستند تو شکاک می ‌شوی تو زنده ‌ای هنوز برایم گمان نکن در گورِ خاطرات خوشم خاک می ‌شوی باید به شهرِ عشق تو با احتیاط رفت وقتی که عاشقی چه خطرناک می‌شوی شعر سوم: تونیستی و این در و دیوار هیچ ‌وقت… غیر از تو من به هیچ ‌کس انگار هیچ ‌وقت… این‌ جا دلم برای تو هِی شور می‌زند از خود مواظبت کن و نگذار هیچ‌ وقت… اخبار گفت شهر شما امن و راحت است من باورم نمی‌شود،اخبار هیچ ‌وقت… حیفند روزهای جوانی،نمی‌شوند این روزها دو مرتبه تکرار هیچ ‌وقت من نیستم بیا و فراموش کن مرا کی بوده‌ام برات سزاوار؟… هیچ ‌وقت! بگذار من شکسته شوم،تو صبور باش جوری بمان همیشه که انگار هیچ ‌وقت…  شعر چهارم: غم که می‌آید در و دیوار،شاعر می‌شود در تو زندانی ‌ترین رفتار،شاعر می‌شود می‌نشینی چند تمرین ریاضی حل کنی خط‌کش و نقاله و پرگار،شاعر می‌شود تا چه حد این حرف‌ها را می‌توانی حس کنی؟ حس کنی دارد دلم بسیار شاعر می‌شود تا زمانی با توام انگار شاعر نیستم از تو تا دورم دلم انگار شاعر می‌شود با زمی‌پرسی: چه ‌طور این ‌گونه شاعر شد دلت؟ تو دلت را جای من بگذار! شاعر می‌شود گر چه می‌دانم نمی‌دانی چه دارم می‌کشم از تو می‌گوید دلم هر بار شاعر می‌شود شعر پنجم: خبر به دورترین نقطه ی جهان برسد نخواست او به من خسته بی گمان برسد … ادامه

اشعار ناهید سلطانی

  شعر نخست: ثانیه ای صبر کن از من و چشمانم نگذر ، تا ابد که نمی شود کنار جاده نشست بیا کنارم بنشین ، هنوز جایی برایت هست . آسمان و زمین هنوز می چرخند بی قانون،  بی قانون در سر آشفته من .. تکه ای از زمینم ، گوشه ای از آسمان ، … ادامه

اشعار قیصر امین پور

  شعر نخست: سراپا اگر زرد و پژمرده ایم ولى دل به پائیز نسپرده ایم چو گلدان خالى لب پنجره پر از خاطرات ترک خورده ایم اگر داغ دل بود، ما دیده ایم اگر خون دل بود، ما خورده ایم اگر دل دلیل است، آورده ایم اگر داغ شرط است، ما برده ایم اگر دشنه … ادامه

اشعار صفای اصفهانی

  شعر نخست: دل بردی از من به يغما، ای ترک غارتگر من ديدی چه آوردی ای دوست، از دست دل بر سر من عشق تو در دل نهان شد، دل زار و تن، ناتوان شد رفتی چو تير و کمان شد، از بار غم پيکر من  می‌سوزم از اشتياقت، در آتشم از فراقت کانون … ادامه

شعری از کریستیانا روزتی،شاعر انگلیسی

  مرا به یاد آور آن‌گاه که خواهم رفت آن‌گاه که به سرزمین سکوت خواهم رفت آن‌گاه که دستان تو دیگر جایی برای آرمیدن من نخواهد بود نه!دیگر هیچ‌گاه بر نخواهم گشت برای بودن، در کنار تو مرا به یاد آور آن‌گاه که روزها از پس روزها نمی‌آیند مرا به یاد آور آن‌گاه که در … ادامه

شعرهای کوتاه پرویز فکرآزاد

ممنوع السفرم کرده اند. خودت می دانی با خیالت به کجاها که نرفته ام . ***** شکنجه گرم شده ای !  برای هر کلمه خونِ دل می خورم . ***** تو  امید منی وگرنه مرا چه به امیدواری ! ***** عریان ترین معشوقه زمینی زمستان!  چه باک که گاهی لباس عروس داری! ***** هم آتشی … ادامه

اشعار حامد بهاروند

  شعر نخست: بیستون هیچ،دماوند اگر سد بشود چشم تو قسمت من بوده و باید بشود زده ام زیر غزل؛ حال و هوایم ابریست هیچ کس مانع این بغض نباید بشود بی گلایل به در خانه تان آمده ام نکند در نظر اهل محل بد بشود؟ تف به این مرگ که پیشانی ما را خط … ادامه

اشعار مجید سعدآبادی

  شعر نخست: بهار امسال یخ ها تن به آب شدن نمی دادند و رودخانه به انتهای قامتش خیره شده بود بهار امسال درخت حس آن را نداشت که دستان شکوفایی اش را از جیب های سخاوتمندش درآورد بیچاره کفش دوزک که تازه به شانه های درخت رسیده بود گریه کردن را تجربه کرد باغبان … ادامه

شعری از حمیدرضا وطن خواه

  قطارسوت کشید ایستگاه آخر بود برای هر دو نفر اين  نگاه آخر بود و زن نگاه نکرد و گذشت اما مرد هنوز دل خوش ازآن اشتباه آخر بود دو هفته بعد که زن با خودش کنار آمد قبول خاطره ی عشق راه آخربود ومرد هفته به هفته به ایستگاه آمد سوار شد سرشب ایستگاه … ادامه

شعری از جیمز لنگسوتن هیوز،شاعر آمریکایی

  بگذار این وطن دوباره وطن شود. بگذارید دوباره همان رویایی شود که بود. بگذارید پیشاهنگ دشت شود و در آن جا که آزاد است منزلگاهی بجوید. این وطن هرگز برای من وطن نبود.  بگذارید این وطن رویایی باشد که رویا پروران در رویای خویش داشته اند. بگذارید سرزمین بزرگ و پرتوان عشق شود سرزمینی … ادامه