اشعار حافظ ایمانی
شعر نخست: هان کیست این مردِ عبا بر دوش می آید زیر عبا با خمره ای مدهوش می آید مدهوش و مستِ چیست این می زاده ی مغرور چون اسم اعظم بر لب و در گوش می آید پنهان که باشد روشن و خورشید می تابد پیدا که باشد ساکت و خاموش می آید … ادامه
شعر نخست: هان کیست این مردِ عبا بر دوش می آید زیر عبا با خمره ای مدهوش می آید مدهوش و مستِ چیست این می زاده ی مغرور چون اسم اعظم بر لب و در گوش می آید پنهان که باشد روشن و خورشید می تابد پیدا که باشد ساکت و خاموش می آید … ادامه
شعر نخست: من رؤیایی دارم، رؤیای آزادی رؤیای یک رقصِ بیوقفه از شادی من رؤیایی دارم، از جنسِ بیداری رؤیای تسکینِ این دردِ تکراری دردِ جهانی که از عشق تهی میشه دردِ درختی که میخشکه از ریشه دردِ یه کودک که تو چرخهی کاره یا دردِ اون زن که محکومِ آزاره تعبیرِ این رؤیا … ادامه
به هیچ پرنده ای آشنایی نده که درخت شدن مصیبتی نو میشود این زخم کهنه را … ***** حتی صدای همین کلاغ پاییزی دوست داشتن ات را در من تشدید می کند ***** به خودم حسودی میکنم گاه که هیچ کس قدر من تو را دوست ندارد! ***** بیا شرح ماجرا را برایت بگویم؛ … ادامه
عشق با سه حرف ، تنها با سه حرف ساده تمام دنیا را گرفت ، اما ما با این همه حرف دل خودمان را هم به دست نیاوردیم . ***** می نویسم آسمان ستاره ندارد . می نویسم زمین دریا ندارد . می ترسم نامت را بنویسم ! ***** بی عصای موسی(ع) بی نفس عیسی(ع) … ادامه
گنجشک کوچک نوک می زند به دانه هایی که هیچ کس بر زمین نریخته است. ***** روی کره ی زمین هزاران گونه گل هست هنوز کسی نامشان را نمی داند … . ***** تصمیم خود را گرفته ام با یک گیاه هم بستر می شوم فرقی نمی کند، علفی هرز یا گلی نایاب … . … ادامه
شعر نخست: با یاد چشم های تو خوب است خواب من از ابرها کناره بگیر آفتاب من رو بر کدام قبله به چشم تو می رسم؟ چیزی بگو پیامبر بی کتاب من چشم تو را کجای جهان جست و جو کنم؟ پایان بده به تاب و تب بی حساب من دور از شمایل … ادامه
روزی که در بهشت تو سیب آفریده شد آدم نگاه کرد و فریب آفریده شد خورشید تکه تکه شد و تکه ای از آن حیران شد و زمینی عجیب آفریده شد خورشید پاره های تنش را به ما سپرد منظومه ی فراز و نشیب آفریده شد باران هزار سال زمین را مجاب کرد سیاره … ادامه
و شایسته این نیست که باران ببارد و در پیشوازش دل من نباشد و شایسته این نیست که در کرت های محبت دلم را به دامن نریزم دلم را نپاشم چرا خواب باشم ببخشای بر من اگر بر فراز صنوبر تقلای روشنگر ریشه ها را ندیدم ببخشای بر من اگر زخم بال کبوتر به کتفم … ادامه
شعر نخست: یاد آن شب که صبا بر سر ما گل می ریخت بر سر ما ز در و بام و هوا گل می ریخت سر به دامان منت بود و ز شاخ بادام بر رخ چون گلت آرام صبا گل می ریخت خاطرت هست آن شب همه شب تا دم صبح گل جدا، … ادامه
شعر نخست: چشمان تو دو پنجره ی جاودانه اند که جادوانه به دنیای آرمانی من باز می شوند چشمان تو دو نقطه ی سیاه پر معنایند که همچون دو خال سیاه چهره ی سپید زندگی را شیرین تر می سازند چشمان تو دو عقاب بلند پروازند که هر روز و شب بره آهوی بیتاب … ادامه
چشمانم را به ابرها قرض می دهم کافیست عکست را نشانم دهند خشکسالی چند سال اخیر را جبران خواهم کرد ***** این روزها آنقدر تنهایم که آغوشم تار عنکبوت بسته هر روز چشمانم را واکس می زنم شاید برق نگاهم کسی را بگیرد ***** باطری ساعتم را بر می دارم بگذار فکر کنم از … ادامه
مُهر زن بر دهن خنده که در بزم جهان سر خود می خورد آن پسته که خندان باشد ***** آرزو در طبع پیران از جوانان است بیش در خزان،هر برگ چندین رنگ پیدا می کند ***** عالم از افسردگان یک چشم خواب آلود شد کو قیامت تا برانگیزد جهان خفته را؟ ***** هر چه … ادامه