فروغ فرخزاد – مجموعه ی دیوار شماره 9 اعتراف تا نهان سازم از تو بار دگر راز این خاطر پریشان را می کشم بر نگاه ناز آلود نرم و سنگین حجاب مژگان را دل گرفتار خواهشی جانسوز از خدا راه چاره می جویم پارساوار در برابر تو سخن از زهد و توبه می گویم … ادامه
فروغ فرخزاد – مجموعه ی دیوار شماره 8 بر گور لیلی آخر گشوده شد ز هم آن پرده های راز آخر مرا شناختی ای چشم آشنا چون سایه دیگر از چه گریزان شوم ز تو من هستم آن عروس خیالات دیرپا چشم منست اینکه در او خیره مانده ای لیلی که بود؟ قصه ی … ادامه
فروغ فرخزاد – مجموعه ی دیوار شماره 7 سپیده ی عشق آسمان همچو صفحه ی دل من روشن از جلوه های مهتابست امشب از خواب خوش گریزانم که خیال تو خوشتر از خوابست خیره بر سایه های وحشی بید می خزم در سکوت بستر خویش باز دنبال نغمه ای دلخواه می نهم سر به … ادامه
فروغ فرخزاد – مجموعه ی دیوار شماره 6 آرزو به پوران مینو کاش بر ساحل رودی خاموش عطر مرموز گیاهی بودم چو بر آنجا گذرت می افتاد به سراپای تو لب می سودم کاش چون نای شبان می خواندم به نوای دل دیوانه ی تو خفته بر هودج مواج نسیم می گذشتم ز در … ادامه
فروغ فرخزاد – مجموعه ی دیوار شماره 5 قربانی امشب بر آستان جلال تو آشفته ام ز وسوسه ی الهام جانم از این تلاش به تنگ آمد ای شعر، ای الههٔ خون آشام دیریست کان سرود خدایی را در گوش من به مهر نمی خوانی دانم که باز تشنه ی خون هستی اما بس … ادامه
فروغ فرخزاد – مجموعه ی دیوار شماره 4 اندوه پرست کاش چون پاییز بودم، کاش چون پاییز بودم کاش چون پاییز خاموش و ملال انگیز بودم برگهای آرزوهایم یکایک زرد می شد آفتاب دیدگانم سرد می شد آسمان سینه ام پر درد می شد ناگهان طوفان اندوهی به جانم چنگ می زد اشکهایم همچو باران … ادامه
فروغ فرخزاد – مجموعه ی دیوار شماره 3 گمشده بعد از آن دیوانگی ها ای دریغ باورم ناید که عاقل گشته ام گوییا ” او ” مرده در من کاینچنین خسته و خاموش و باطل گشته ام هر دم از آیینه می پرسم ملول چیستم دیگر، به چشمت چیستم ؟ لیک در آینه می … ادامه
فروغ فرخزاد – مجموعه ی دیوار شماره 2 نغمه ی درد در منی و این همه ز من جدا با منی و دیده ات به سوی غیر بهر من نمانده راه گفتگو تو نشسته گرم گفتگوی غیر غرق غم دلم به سینه می تپد با تو بی قرار و بی تو بی قرار وای … ادامه
فروغ فرخزاد – مجموعه ی دیوار شماره 1 رویا با امیدی گرم و شادی بخش با نگاهی مست و رویایی دخترک افسانه می خواند نیمه شب در کنج تنهایی: بی گمان روزی ز راهی دور می رسد شهزاده ای مغرور می خورد بر سنگفرش کوچه های شهر ضربه ی سم ستور باد پیمایش می درخشد … ادامه
