ورود / عضویت



بایگانی‌های غزلیات عنصری - ادبستان شعر پارسی

ای ماه سیه پوش تو روشن شده ماهی

عنصری بلخی غزل شماره 12 ای ماه سیه پوش تو روشن شده ماهی هم شمع سرای من و هم پشت سپاهی از قامت و قدّ تو برد سرو بلندی وز حلقه ی زلف تو برد قیر سیاهی جانم به صلاح آید از آن نوش لب تو گر باز بیفزاید چشم تو تباهی یعقوب اگر زنده … ادامه

ز زلف تو برده است شبوی بوی

عنصری بلخی غزل شماره 11 ز زلف تو برده است شبوی بوی ازو گشت پر مشک مشکوی و کوی کجا جوی خون بینی ای دلربای رخان مرا اندر آن جوی جوی چنانم که از رنج تو بگسلم کجا موی بینی بر آن موی موی چو چوگان خمیده است بدگوی ما نباشم به چوگان بدگوی گوی … ادامه

حلقه ی زلفش به گل بر غالیه دارد همی

عنصری بلخی غزل شماره 10 حلقه ی زلفش به گل بر غالیه دارد همی گل به بوی غالیه سنبل به بار آرد همی نیست سنبل کان خط مشکین آن ترک من است دیده چون آن را ببیند سنبل انگارد همی عذر جان است آن رخ و آن غمزگان آزار دل آن رخان چون عذر خواهد … ادامه

ای ترک میر فتنه ی یغما و خلخی

عنصری بلخی غزل شماره 9 ای ترک میر فتنه ی یغما و خلخی هم سرو مشک زلفی و هم ماه گلرخی همچون بهار خرّم در دیده خرمی همچون همای فرخ بر بنده فرخی در جادویی معلم پیران بابلی در نیکویی مقدم ترکان خلخی مشکین خطی پس از چه سبب سیم عارضی شیرین لبی پس از … ادامه

گل سوری به ماه اندر شکفته

عنصری بلخی غزل شماره 8 گل سوری به ماه اندر شکفته برو بر کژدم جرّاره خفته دو لب چون دانه ی نارست لیکن به نوک سوزن اندیشه سفته نکورویی که از فردوس حورا برو خوبی فرستاده است سفته شب تار آشکارا گشته دائم به زیرش روز رخشنده نهفته به آیین صورتی کاندر جهان کس نظیر … ادامه

سر زلف مشکین جانان من

عنصری بلخی غزل شماره 7 سر زلف مشکین جانان من مرا کشت و پیچید بر جان من ایا ترک سیمین تن سنگدل هویدا به تو راز پنهان من دو ابرند زلف تو و چشم من به عشق اندرون هر دو برهان من ز مشک است بر سیم باران تو ز خون است بر زرّ باران … ادامه

دندان و عارض بتم از من ربود هوش

عنصری بلخی غزل شماره 6 دندان و عارض بتم از من ربود هوش کاین در نوش طعم است آن ماه مشکپوش جوشان شده دو زلف بت من به روی بر جانم بر آتش است از آن آمده به جوش اندر چهار چیزش دارم چهار چیز هر هشت از آن ببردن دل گشته سخت کوش اندر … ادامه

به مجلس اندر کان بت مرا شراب دهد

عنصری بلخی غزل شماره 5 به مجلس اندر کان بت مرا شراب دهد به من نشاط و به بدخواه من عذاب دهد یکی چنانکه خدایش همه عذاب دهد یکی چنان که خدایش همه ثواب دهد گمان آنکه به من آفتاب خواهد داد بلی چو ساقی مه باشد آفتاب دهد اگر بخوانم آن را کجا که … ادامه

به گرد ماه بر از غالیه حصار که کرد

عنصری بلخی غزل شماره 4 به گرد ماه بر از غالیه حصار که کرد به روی روز بر از تیره شب نگار که کرد نبود یار به طبع و به جنس ظلمت و نور به روی خوب تو این هر دو چیز یار که کرد تو را که کرد بتا از بهار خانه برون جهان … ادامه

مشکین شود چو باد به زلف تو بگذرد

عنصری بلخی غزل شماره 3 مشکین شود چو باد به زلف تو بگذرد عاشق شود کسی که به روی تو بنگرد بر غالیه بماند بر عارض تو باد گاهش برو بمالد و گه باز بسترد گر پشت یابد از رخ تو لاله بشکفد وز بیم غمزگان تو نرگس بپژمرد نیرنگ چینیانه وار تنگ چینیان هر … ادامه

فغان زان پریچهر عیار یار

عنصری بلخی غزل شماره 2 فغان زان پریچهر عیار یار که با منش دائم به پیکار کار دو زلف سیاهش نماید بدان که دو زاغ دارد به منقار قار دهانی چو یک ناردانه دو نیم مرا هست در دل از آن نار نار به نزد بزرگان بزرگم ولی به نزدیک آن چشم خونخوار خوار چنان … ادامه

بر ماه مشک بینم و بر سنبل آفتاب

عنصری بلخی غزل شماره 1 بر ماه مشک بینم و بر سنبل آفتاب آن سال و مه به حلقه و این سال مه به خواب آن را درنگ نی و همه سال با درنگ وین را شتاب نی و همه سال با شتاب آن ماه را ز عنبر سازد همی طلی وین آفتاب را کند … ادامه