ورود / عضویت



بایگانی‌های غزلیات سنایی - صفحه 36 از 37 - ادبستان شعر پارسی

من کیم کاندیشه ی تو هم نفس باشد مرا

سنایی غزنوی – غزل شماره 15   من کیم کاندیشه ی تو هم نفس باشد مرا یا تمنای وصال چون تو کس باشد مرا گر بود شایسته ی غم خوردن تو جان من این نصیب از دولت عشق تو بس باشد مرا گر نه عشقت سایه ی من شد چرا هر گه که من روی … ادامه

ساقیا دانی که مخموریم در ده جام را

سنایی غزنوی – غزل شماره 14 ساقیا دانی که مخموریم در ده جام را ساعتی آرام ده این عمر بی آرام را میر مجلس چون تو باشی با جماعت درنگر خام درده پخته را و پخته درده خام را قالب فرزند آدم آز را منزل شدست انده پیشی و بیشی تیره کرد ایام را نه … ادامه

ساقیا دل شد پر از تیمار پر کن جام را

سنایی غزنوی – غزل شماره 13   ساقیا دل شد پر از تیمار پر کن جام را بر کف ما نه سه باده گردش اجرام را تا زمانی بی زمانه جام می بر کف نهیم بشکنیم اندر زمانه گردش ایام را جان و دل در جام کن تا جان به جام اندر نهیم همچو خون … ادامه

مرد بی حاصل نیابد یار با تحصیل را

سنایی غزنوی – غزل شماره 12 مرد بی حاصل نیابد یار با تحصیل را جان ابراهیم باید عشق اسماعیل را گر هزاران جان لبش را هدیه آرم گویدم نزد عیسا تحفه چون آری همی انجیل را زلف چون پرچین کند خواری نماید مشک را غمزه چون بر هم زند قیمت فزاید نیل را چون وصال … ادامه

چند رنجانی نگارا این دل مشتاق را

سنایی غزنوی – غزل شماره 11 چند رنجانی نگارا این دل مشتاق را یا سلامت خود مسلم نیست مر عشاق را هر کرا با عشق خوبان اتفاق آمد پدید مشتری گردد همیشه محنت مخراق را زآنکه چون سلطان عشق اندر دل ماوا گرفت محو گرداند ز مردم عادت و اخلاق را هر که بی اوصاف … ادامه

در ده ای پسرا می مروق را

سنایی غزنوی – غزل شماره 10 در ده ای پسرا می مروق را یاران موافق موفق را زان می که چو آه عاشقان از تف انگشت کند بر آب زورق را زان می که کند ز شعله پر آتش این گنبد خانه ی معلق را هین خیز و ز عکس باده گلگون کن این اسب … ادامه

ساقیا می ده که جز می نشکند پرهیز را

سنایی غزنوی – غزل شماره 9 ساقیا می ده که جز می نشکند پرهیز را تا زمانی کم کنم این زهد رنگ آمیز را ملکت آل بنی آدم ندارد قیمتی خاک ره باید شمردن دولت پرویز را دین زردشتی و آیین قلندر چند چند توشه باید ساختن مر راه جان آویز را هر چه اسبابست … ادامه

انعم الله صباح ای پسرا

سنایی غزنوی – غزل شماره 8 انعم الله صباح ای پسرا وقت صبح آمده راح ای پسرا با می و ماه و خرابات بهار خام خامست صلاح ای پسرا با تو در صدر نشستیم هلا در ده آواز مباح ای پسرا خام ما خام تو و پخته ی توست تو ز می دار صراح ای … ادامه

جاودان خدمت کنند آن چشم سحرآمیز را

سنایی غزنوی – غزل شماره 7 جاودان خدمت کنند آن چشم سحرآمیز را زنگیان سجده برند آن زلف جان آویز را توبه و پرهیز کردم ننگرم زین بیش من زلف جان آویز را یا چشم رنگ آمیز را گر لب شیرین آن بت بر لب شیرین بدی جان مانی سجده کردی صورت پرویز را با … ادامه

می ده ای ساقی که می به درد عشق آمیز را

سنایی غزنوی – غزل شماره 6 می ده ای ساقی که می به درد عشق آمیز را زنده کن در می پرستی سنت پرویز را مایه ده از بوی باده باد عنبربیز را در کف ما رادی آموز ابر گوهربیز را ای خم اندر خم شکسته زلف جان آمیز را برشکن بر هم چو زلفت … ادامه

باز تابی در ده آن زلفین عالم سوز را

سنایی غزنوی – غزل شماره 5 باز تابی در ده آن زلفین عالم سوز را باز آبی بر زن آن روی جهان افروز را باز بر عشاق صوفی طبع صافی جان گمار آن دو صف جادوی شوخ دلبر جان دوز را باز بیرون تاز در میدان عقل و عافیت آن سیه پوشان کفر انگیز ایمان … ادامه

باز بر عاشق فروش آن سوسن آزاد را

سنایی غزنوی – غزل شماره 4 باز بر عاشق فروش آن سوسن آزاد را باز بر خورشید پوش آن جوشن شمشاد را باز چون شاگرد مومن در پس تخته نشان آن نکو دیدار شوخ کافر استاد را ناز چون یاقوت گردان خاصگان عشق را در میان بحر حیرت لولو فریاد را خویشتن بینان ز حسنت … ادامه