ورود / عضویت



بایگانی‌های غزلیات سنایی - صفحه 20 از 37 - ادبستان شعر پارسی

آن کژدم زلف تو که زد بر دل من نیش

سنایی غزنوی – غزل شماره 207 آن کژدم زلف تو که زد بر دل من نیش از ضربت آن زخم دل نازک من ریش آنجا که بود انجمن لشگر خوبان نام تو بود اول و پای تو بود پیش بنگر که همی با من و با تو چکند چرخ بر هر دو همی چون شمرد … ادامه

ای جور گرفته مذهب و کیش

سنایی غزنوی – غزل شماره 206 ای جور گرفته مذهب و کیش این کبر فرو نه از سر خویش جز خوب مگو از آن لب خوب جز خوبی و لطف هیچ مندیش تا دور شدی ز پیش چشمم عشقت چه غمم نهاده از پیش هر ساعت صبر من بود کم هر ساعت درد من بود … ادامه

چون نهی زلف تافته بر گوش

سنایی غزنوی – غزل شماره 205 چون نهی زلف تافته بر گوش چون نهی جعد بافته بر دوش از دل من رمیده گردد صبر وز تن من پریده گردد هوش نه عجب گر خروش من بفزود تا شد آن عارض تو غالیه پوش ماه در آسمان سیاه شود خلق عالم برآورند خروش تا به وقت … ادامه

 ز جزع و لعلت ای سیمین بناگوش

سنایی غزنوی – غزل شماره 204  ز جزع و لعلت ای سیمین بناگوش دلم پر نیش گشت و طبع پر نوش دو جادوی کمین ساز کمان کش دو نقاش شکر پاش گهر نوش که پیش این و آن جان را و دل را هزاران غاشیه ست امروز بر دوش چو بینمت آن دو تا لعل … ادامه

دوش تا روز من از عشق تو بودم به خروش

سنایی غزنوی – غزل شماره 203 دوش تا روز من از عشق تو بودم به خروش تو چه دانی که چه بود از غم تو بر من دوش می زدم آب صبوری ز دو دیده بر دل چون دل از آتش عشق تو برآوری جوش گاه چون نای بدم از غم تو با ناله گاه … ادامه

در عشق تو ای نگار خاموش

سنایی غزنوی – غزل شماره 202 در عشق تو ای نگار خاموش بفزود مرا غمان و شد هوش من عشق تو را به جان خریدم تو مهر مرا به یاوه مفروش هرگز نشود غمت ز یادم تو نیز مرا مکن فراموش شد خواب ز چشم من رمیده تا هست غم توام در آغوش ما را … ادامه

از فلک در تاب بودم دی و دوش

سنایی غزنوی – غزل شماره 201 از فلک در تاب بودم دی و دوش وز غمت بی تاب بودم دی و دوش با لب خشک از سرشک دیدگان در میان آب بودم دی و دوش گاه می خوردم گه از بحر دعا روی در محراب بودم دی و دوش بی رخ تو در میان بحر … ادامه

چه رسمست آن نهادن زلف بر دوش

سنایی غزنوی – غزل شماره 200 چه رسمست آن نهادن زلف بر دوش نمودن روز را در زیر شب پوش گه از بادام کردن جعبه ی نیش گه از یاقوت کردن چشمه ی نوش برآوردن برای فتنه ی خلق هزاران صبحدم از یک بناگوش تو خورشیدی از آن پیش تو آرند فلک را از مه … ادامه

بر من از عشقت شبیخون بود دوش

سنایی غزنوی – غزل شماره 199 بر من از عشقت شبیخون بود دوش آب چشمم قطره ی خون بود دوش در دل از عشق تو دوزخ می نمود در کنار از دیده جیحون بود دوش ای توانگر همچو قارون از جمال عاشق از عشق تو قارون بود دوش ای به رخ ماه زمین بی روی … ادامه

الا ای دلربای خوش بیا کامد بهاری خوش

سنایی غزنوی – غزل شماره 198 الا ای دلربای خوش بیا کامد بهاری خوش شراب تلخ ما را ده که هست این روزگاری خوش سزد گر ما به دیدارت بیاراییم مجلس را چو شد آراسته گیتی به بوی نوبهاری خوش همی بوییم هر ساعت همی نوشیم هر لحظه گل اندر بوستانی نو مل اندر مرغزاری … ادامه

برخیز و برو باده بیار ای پسر خوش

سنایی غزنوی – غزل شماره 197 برخیز و برو باده بیار ای پسر خوش وین گفت مرا خوار مدار ای پسر خوش باده خور و مستی کن و دلداری و عشرت و اندوه جهان باد شمار ای پسر خوش رنج و غم بیهوده منه بر دل و بر جان و آن چت بنخارد بمخار ای … ادامه

دلم برد آن دلارامی که در چاه زنخدانش

سنایی غزنوی – غزل شماره 196 دلم برد آن دلارامی که در چاه زنخدانش هزاران یوسف مصرست پیدا در گریبانش پریرویی که چون دیوست بر رخسار زلفینش زره مویی که چون تیرست بر عشاق مژگانش به یک دم می کند زنده چو عیسی مرده را زان لب دم عیسی ست پنداری میان لعل و مرجانش … ادامه