ورود / عضویت



بایگانی‌های غزلیات سنایی - صفحه 12 از 37 - ادبستان شعر پارسی

قومی که به افلاس گراید دل ایشان

سنایی غزنوی – غزل شماره 303 قومی که به افلاس گراید دل ایشان جز کوی حقیقت نبود منزل ایشان وقتی که شود کار برایشان همه مشکل جز باده بگو حل که کند مشکل ایشان گر چند قدیمست خلاف گل و آتش با آتش عشقست موافق گل ایشان با قافله ی مفلسی و مرحله ی عشق … ادامه

خانه ی طاعات عمارت مکن

سنایی غزنوی – غزل شماره 302 خانه ی طاعات عمارت مکن کعبه ی آفاق زیارت مکن امه ی تلبیس نهفته مخوان جامه ی ناموس قضاوت مکن قاعده ی کار زمانه بدان هر چه کنی جز به بصارت مکن سر به خرابات خرابی درآر صومعه را هیچ عمارت مکن چون همه سرمایه ی تو مفلسیست در … ادامه

ساقیا مستان خواب آلوده را بیدار کن

سنایی غزنوی – غزل شماره 301 ساقیا مستان خواب آلوده را بیدار کن از فروغ باده رنگ رویشان گلنار کن لاابالی پیشه گیر و عاشقی بر طاق نه عشق را در کار گیر و عقل را بیکار کن گر ز چرخ چنبری از غم همی خواهی نجات دور باده پیش گیر و قصد زلف یار … ادامه

جام را نام ای سنایی گنج کن

سنایی غزنوی – غزل شماره 300 جام را نام ای سنایی گنج کن راح درده روح را بی رنج کن این دل و جان طبیعت سنج را یک زمان از می طریقت سنج کن تاج جان پاک را در راه دل مفرش جانان جان آهنج کن کدخدای روح را در ملک عشق بی تصرف چون … ادامه

چنگ در فتراک عشق هیچ بت رویی مزن

سنایی غزنوی – غزل شماره 299 چنگ در فتراک عشق هیچ بت رویی مزن تا به شکرانه ی نخست اندر نبازی جان و تن یا دل اندر زلف چون چوگان دلبندان مبند یا چو مردان جان فدا کن گوی در میدان فگن هر چه از معشوق آید همچو دینش کن درست وانچه از تو سر … ادامه

چون در معشوق کوبی حلقه عاشق وار زن

سنایی غزنوی – غزل شماره 298 چون در معشوق کوبی حلقه عاشق وار زن چون در بتخانه جویی چنگ در زنار زن مستی و دیوانگی و عاشقی را جمع کن هر سه را بر دار کن وز کوی معنی دار زن گوهر بیضات باید خدمت دریا گزین ور عقیق و لعل خواهی تکیه بر کهسار … ادامه

عاشقی گر خواهد از دیدار معشوقی نشان

سنایی غزنوی – غزل شماره 297 عاشقی گر خواهد از دیدار معشوقی نشان گر نشان خواهی در آنجا جان و دل بیرون نشان چون مجرد گشتی و تسلیم کردستی تو دل بی گمان آنگه تو از معشوق خود یابی نشان چون ز خود بیخود شدی معشوق خود را یافتی ذات هستی در نشان نیستی دیدن … ادامه

ای وصل تو دستگیر مهجوران

سنایی غزنوی – غزل شماره 296 ای وصل تو دستگیر مهجوران هجر تو فزود عبرت دوران هنگام صبوح و تو چنین غافل حقا که نه ای بتا ز معذوران گر فوت شود همی نماز از تو بندیش به دل بسوز رنجوران برخیز و بیار آنچه زو گردد چون توبه ی من خمار مخموران فریاد ز … ادامه

جانا نخست ما را مرد مدام گردان

سنایی غزنوی – غزل شماره 295 جانا نخست ما را مرد مدام گردان وانگه مدام درده مست مدام گردان بر ما چو از لطافت مل را حلال کردی بر خصم ما ز غیرت گل را حرام گردان دارالغرور ما را دارالسرور کردی دارالملام ما را دارالسلام گردان خامند و پخته مانا تو دو شراب داری … ادامه

تماشا را یکی بخرام در بستان جان ای جان

سنایی غزنوی – غزل شماره 294 تماشا را یکی بخرام در بستان جان ای جان ببین در زیر پای خویش جان افشان جان ای جان نخواهد جان دگر جانی اگر صد جان برافشاند که بس باشد قبول تو بقای جان جان ای جان تو را یارست بس در جان ز بهر آنکه نشناسد ز خوبان … ادامه

مرا عشقت بنامیزد بدانسان پرورید ای جان

سنایی غزنوی – غزل شماره 293 مرا عشقت بنامیزد بدانسان پرورید ای جان که با یاد تو در دوزخ توانم آرمید ای جان نترسم زاتشین مفرش که با عشق تو ای مهوش مرا صد بار دید آتش که روی اندر کشید ای جان ز عشقت شکر دارم من که لاغر کردم از وی تن که … ادامه

سنایی را یکی برهان ز ننگ و نام جان ای جان

سنایی غزنوی – غزل شماره 292 سنایی را یکی برهان ز ننگ و نام جان ای جان ز عشق دانه ی دو جهان میان دام جان ای جان مکن در قبه ی زنگار اوصاف حروف او را چو عشق عافیت پخته چو کارم خام جان ای جان به قهر از دست او بستان حروف کلک … ادامه