ورود / عضویت



بایگانی‌های قصاید آذر - صفحه 2 از 3 - ادبستان شعر پارسی

دوشم، از خواب بود چشم کحیل

آذر بیگدلی

آذر بیگدلی – قصیده شماره 16 در مدح اسماعیل شاه خلیفه سلطانی دوشم، از خواب بود چشم کحیل گوشم آسوده، خوش ز قال و ز قیل تا سحر، دیده فارغ از دیدن لب ز تقریر و خاطر از تخییل جستم از خواب ناگهان، گفتی که به من سود بال میکائیل شکر را، رو به قبله … ادامه

شد مه روزه و خلقی چو هلال

آذر بیگدلی

آذر بیگدلی – قصیده شماره 15 هو القصیده در مدح میرزا احمد شد مه روزه و خلقی چو هلال لاغر و زرد و خم از بار ملال گوش بر زمزمه ی نوبت عید چشم بر راه هلال شوال محتسب، بسته در میکده ها زده بر هر در از آهن اقفال پیر میخانه، ز اندوه خمار … ادامه

ای جسم تو، جان آفرینش

آذر بیگدلی

آذر بیگدلی – قصیده شماره 14 فی القصیده ای جسم تو، جان آفرینش جان تو، جهان آفرینش ای کرده به عالم آشکارا نام تو نشان آفرینش ای گشته بلند در زمانه از شان تو شان آفرینش پیدا شد، ز آفریدن تو بس راز نهان آفرینش بر چون تو مکینی، از جلالت تنگ است مکان آفرینش … ادامه

ببین ز لعل خود و جزع من روان گوهر

آذر بیگدلی

آذر بیگدلی – قصیده شماره 13 در مدح ابوالفتح خان زند ابن کریمخان وکیل ببین ز لعل خود و جزع من روان گوهر بگو کدام به، این گوهر است و آن گوهر؟ بسی چو حقه ی لعل تو لعل دیدم، لیک نه بر کنار زمرد، نه در میان گوهر شکفته داری بر شاخ نسترن لاله … ادامه

ای باد شمالت چو گل آورده به بر بر

آذر بیگدلی

آذر بیگدلی – قصیده شماره 12 قصیده در مدح علی بن موسی الرضا (ع) ای باد شمالت چو گل آورده به بر بر لرزان ز نهالت دل هر برگ به بر بر از غیرت دندانت و از خجلت رویت لؤلؤست به بحر اندر و لاله است ببر بر از درج دُرت، طعنه زند لعل به … ادامه

ای که چون از داد تیغت خون کند

آذر بیگدلی

آذر بیگدلی – قصیده شماره 11 قصیده در مدح پادشاه محمد کریم خان و ذم حاجی آقا محمد خان حاکم اصفهان ای که چون از داد تیغت خون کند خون ز یرغو در دل ارغون کند ای خداوندی کز اختر هر چه سعد خدمت آن طالع میمون کند تا تو، نه کس نام اسکندر برد … ادامه

ای سرو گل اندام من، ای نخل برومند

آذر بیگدلی

آذر بیگدلی – قصیده شماره 10 در مدح سلطان ایران کریم خان زند و ذم حاکم اصفهان ای سرو گل اندام من، ای نخل برومند ای تلخ کن کام من، ای ماه شکرخند ای مرغ دلم فاخته و نخل قدت سرو وی طایر روحم مگس و شهد لبت قند ای روی تو باغی که جهان … ادامه

الا ای معنبر شمال مورد

آذر بیگدلی

آذر بیگدلی – قصیده شماره 9 قصیده در مدح سید احمد الا ای معنبر شمال مورد که جسم لطیفی و روح مجرد گهی از دمت، دلگشایی معاین گه از مقدمت، جانفزایی مشاهد هم از توست، روی شگرفان مصفا هم از توست، موی عروسان مجعد ز انفاست، ای مایه ی زندگانی که قصر حیوة از تو … ادامه

یگانه ای که ز حکمت نظام دوران داد

آذر بیگدلی

آذر بیگدلی – قصیده شماره 8 در مدح ابوالفتح خان زند یگانه ای که ز حکمت نظام دوران داد به سنگ و به گل بو، به جانور جان داد نخست آینه ای بهر دیدن خود خواست قرار کار، به خلق سرای امکان داد به عقل آیه والایی دو عالم خواند به عرش، پایه ی بالایی … ادامه

منم که کرد فلک کشت زندگیم حصاد

آذر بیگدلی

آذر بیگدلی – قصیده شماره 7 در شمه ای از حال خود و تأسف خرابی خانه و منقبت کاظمین علیهما السلام فرماید منم که کرد فلک کشت زندگیم حصاد منم که داد زمین خاک هستیم بر باد مرا پدر بود آن مادر، این که می شنود اگر از آن کنم افغان، وگر ازین فریاد؟ وگر … ادامه

از دست من کشید گه عهد یار دست

آذر بیگدلی

آذر بیگدلی – قصیده شماره 6 هو القصیده در مدح علی بن ابی طالب علیه السلام از دست من کشید گه عهد یار دست بر هیچ کس نیافت چو من روزگار دست گفتم: بیار دست، که بندیم عهد نو بد عهد بین، نداد به دستم ز عار دست دست ردم به سینه نهاد، آنکه شد … ادامه

دگر صبح است و بلبل نغمه خوان است

آذر بیگدلی

آذر بیگدلی – قصیده شماره 5 و له قصیده در مدح میرزا عبدالوهاب دگر صبح است و بلبل نغمه خوان است ز حسن گل هزارش داستان است زمین، از رنگ لاله، لعل پوش است هوا، از بوی گل عنبر فشان است نخفتم دوش، تا وقتی که دیدم نسیم صبحدم دامن کشان است چنان شد از … ادامه