ورود / عضویت



بایگانی‌های حرف ی - صفحه 32 از 79 - ادبستان شعر پارسی

ای نای خوش نوای که دلدار و دلخوشی

ای نای خوش نوای که دلدار و دلخوشی دم می‌دهی تو گرم و دم سرد می‌کشی خالی است اندرون تو از بند لاجرم خالی کننده دل و جان مشوشی نقشی کنی به صورت معشوق هر کسی هر چند امیی تو به معنی منقشی ای صورت حقایق کل در چه پرده‌ای سر برزن از میانه نی … ادامه

شاها بکش قطار که شهوار می‌کشی

شاها بکش قطار که شهوار می‌کشی دامان ما گرفته به گلزار می‌کشی قطار اشتران همه مستند و کف زنان بویی ببرده‌اند که قطار می‌کشی هر اشتری میانه زنجیر می‌گزد چون شهد و چون شکر که سوی یار می‌کشی آن چشم‌های مست به چشمت که ساقی است گویند خوش بکش که به دیدار می‌کشی ما کشت … ادامه

ای بس فراز و شیب که کردم طلب گری

ای بس فراز و شیب که کردم طلب گری گه لوح دل بخواندم و گه نقش کافری گه در زمین خدمت چون خاک ره شدم بر چرخ روح گاه دویدم باختری گم گشته از خود و دل و دلبر هزار بار گه سر دل بجسته و گه سر دلبری بر کوه طور طالب ارنی کلیم … ادامه

ای عشق پرده در که تو در زیر چادری

ای عشق پرده در که تو در زیر چادری در حسن حوریی تو و در مهر مادری در حلقه اندرآ و ببین جمله جان‌ها در گوش حلقه کرده به قانون چاکری در آینه نظر کن و در چشم خود نگر صد جان گره گره شده از وی به ساحری در هر گره نگه کن وضع … ادامه

جان خاک آن مهی که خداش است مشتری

جان خاک آن مهی که خداش است مشتری آن کس ملک ندید و نه انسان و نی پری چون از خودی برون شد او آدمی نماند او راست چشم روشن و گوش پیمبری تا آدمی است آدمی و تا ملک ملک بسته‌ست چشم هر دو از آن جان و دلبری عالم به حکم او است … ادامه

رویش ندیده پس مکنیدم ملامتی

رویش ندیده پس مکنیدم ملامتی نادیده حکم کردن باشد غرامتی پروانه چون نسوزد چون شمع او بود چون خم نیاورم ز چنان سروقامتی آن مه اگر برآید در روز رستخیز برخیزد از میان قیامت قیامتی زان رو که زهره نیست فلک را که دم زند در خود همی‌بسوزد دارد علامتی گر حسن حسن او است … ادامه

هر چند شیر بیشه و خورشیدطلعتی

هر چند شیر بیشه و خورشیدطلعتی بر گرد حوض گردی و در حوض درفتی اسپت بیاورند که چالاک فارسی شربت بیاورند که مخمور شربتی بی خواب و بی‌قراری شب‌های تا به روز خواب تو بخت بست که بسته سعادتی از پای درفتادی و از دست رفته‌ای بی دست و پای باش چه دربند آلتی بی … ادامه

ای جان و ای دو دیده بینا چگونه‌ای

ای جان و ای دو دیده بینا چگونه‌ای وی رشک ماه و گنبد مینا چگونه‌ای ای ما و صد چو ما ز پی تو خراب و مست ما بی‌تو خسته‌ایم تو بی‌ما چگونه‌ای آن جا که با تو نیست چو سوراخ کژدم است و آن جا که جز تو نیست تو آن جا چگونه‌ای ای … ادامه

ای عشق کز قدیم تو با ما یگانه‌ای

ای عشق کز قدیم تو با ما یگانه‌ای یک یک بگو تو راز چو از عین خانه‌ای از بیم آتش تو زبان را ببسته‌ایم تا خود چه آتشی تو و یا چه زبانه‌ای هر دم خرابیی است ز تو شهر عقل را باد چراغ عقلی و باده مغانه‌ای یا دوست دوستی تو و یا نیک … ادامه

مه طلعتی و شهره قبایی بدیده‌ای

مه طلعتی و شهره قبایی بدیده‌ای خوبی و آتشی و بلایی بدیده‌ای چشمی که مستتر کند از صد هزار می چشمی لطیفتر ز صبایی بدیده‌ای دولت شفاست مر همه را وز هوای او دولت پیش دوان که شفایی بدیده‌ای سایه هماست فتنه شاهان و این هما جویای شاه تا که همایی بدیده‌ای ای چرخ راست … ادامه

ای مرغ گیر دام نهانی نهاده‌ای

ای مرغ گیر دام نهانی نهاده‌ای بر روی دام شعر دخانی نهاده‌ای چندین هزار مرغ بدین فن بکشته‌ای پرهای کشته بهر نشانی نهاده‌ای مرغان پاسبان تو هیهای می‌زنند درهای هویشان چه معانی نهاده‌ای مرغان تشنه را به خرابات قرب خویش خم‌ها و باده‌های معانی نهاده‌ای آن خنب را که ساقی و مستیش بود نبرد از … ادامه

ای ساقیی که آن می احمر گرفته‌ای

ای ساقیی که آن می احمر گرفته‌ای وی مطربی که آن غزل تر گرفته‌ای ای زهره‌ای که آتش در آسمان زدی مریخ را بگو که چه خنجر گرفته‌ای از جان و از جهان دل عاشق ربوده‌ای الحق شکار نازک و لاغر گرفته‌ای ای هجر تو ز روز قیامت درازتر این چه قیامتی است که از … ادامه