مرغ اسیرم، چمنم آرزوست

آذر بیگدلی – غزل شماره 27

مرغ اسیرم، چمنم آرزوست

بنده غریبم وطنم آرزوست

خنده ی گل چیست؟ از آن غنچه لب

خنده ی کنج دهنم آرزوست

تشنه ی سرچشمه ی کوثر نی ام

رشحه ی چاه ذقنم آرزوست

دور ز کویت، چو روم سوی خلد

نالم و گویم وطنم آرزوست

چون کشی از خلق نهانم ز کین

گفتنت آن دم که: منم آرزوست

جان بدهم، گر تو بگویی بده

از لبت این یک سخنم آرزوست

دیده چو یعقوب شد آذر سفید

یوسف گل پیرهنم آرزوست