همام تبریزی- غزل شماره 70
گرچه سیّاحان جهان گردیده اند
مثل رویت کافرم گر دیده اند
مهر ورزان پیش نقش رویِ تو
بر جمال شاهدان خندیده اند
ماه رویان ز اشتیاقت سال ها
پای سرو و روی گل بوسیده اند
شاعران کردند تشبیهت به ماه
زین سخن صاحب دلان رنجیده اند
صبح دانی نالۀ مرغان ز چیست
بوی زلفت از صبا بشنیده اند
از ره چشمم گرفتی مُلک دل
جمله دل ها در بالای دیده اند
سرزنش کردن نمی باید مرا
عشق پیش از عهد ما ورزیده اند
عاشقان را از ملامت باک نیست
کاین گنه دیر است کامرزیده اند
عشق را قومی که پنهان داشتند
شعلۀ آتش به نی پوشیده اند
دوستی زانان نیاید ای همام
کز حدیث دشمنان ترسیده اند
