قالب وردپرس افزونه وردپرس
خانه / اشعار / اشعار نو / شعری از میلاد کامیابیان

شعری از میلاد کامیابیان

به این پست امتیاز بدهید

تخیلات پشت میزیِ کارمند ثبت احوال را که بنویسد؟

احلامِ سربازِ وظیفه را که گلوله شده زیر پتو؟

رعبِ خلیده در سینه‌ی دیدبانِ استخوانی را

که وهم در مردمکانش هر شب ، تخمی ظلمانی می‌گذارد؟

که بنویسد مکثِ عابری را که یک لحظه دست بیرون می‌آورد از جیب

میان جویبار گوشتی پیاده‌رو سنگ می‌شود

و می‌گذارد امواج انسانی ایستادنش را صیقل دهند؟

کیست که بایستد و ایستادن را بنویسد

و خون را

که میان گردش صبورانه‌اش در ورید

و ریختن سرکشانه‌اش بر زمین

دست قاطع کارد قضاوت خواهد کرد

خون

که با تمام تلاش شاعران قرون و اعصار

نقش بستنش بر خاک

از قواعد هیچ الفبایی پیروی نمی‌کند .

معمایی از گوشت پیشِ پای سرباز است :

توده‌ای که به هیچ زبانی معنایی ندارد

هرچند زمانی کسانی به هزار لهجه ” مادر ” خطابش کرده باشند

لاشه‌ای از کلمات پیشِ روی کارمند ثبت‌احوال است :

شعری که به هیچ زبانی معنایی ندارد

حال که صفیر گلوله بشارتِ صور را خفه کرده‌است

و ملکان کاتب، به انتظار پایان وقت اداری

بر شانه عاطل نشسته‌اند .

لرزه‌ی استخوان ساعد را به وقت کشف حجاب پوستی

به وقت قلم شدن

که بنویسد؟

اشاره‌ی پلک را به خاک

وقتی مردمک ظلمانی ملکوت را خطاب می‌کند

وقتی خودکار آبی کارمند داغ امضایش را

پای صفحات استعلام می‌نشاند

وقتی مادر سرباز انگشت‌های کشیده‌اش را

زیر لحاف ارتشی به خواب پسر می‌فرستد

تا ماشه را بچکاند؟

همه‌ی اینها را که بنویسد

وقتی مادرشهر ما را در چرخ گوشت روبازش می‌گرداند

مفصل‌ها، پوست‌ها و خیالات‌مان را در هم می‌برد و می‌آمیزد

و به روده‌های زیرزمینی‌اش می‌سپارد

تا هیولاهای قرن بیست‌و‌یکمی سده‌ی پانزدهم هجری،

زودازود از دریچه‌های فاضلاب

سر بیرون کنند .


واژگان کلیدی : اشعار،نمونه شعر،شاعر،شعرهای،شعری از،یک شعر از،شعر نو،ميلاد كاميابيان.

......

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

code